Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ Ν.Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ (ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2010)

ΠΡΟΣ: 1. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΛΑΡΙΣΑΣ. 2. «ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΚΗΡΥΚΑ» ΛΑΡΙΣΑΣ.
Παρακαλώ να δημοσιευτεί σε απάντηση ανακοίνωσης της Ν.Ε. του ΚΚΕ, για λόγους δεοντολογίας και ολοκληρωμένης ενημέρωσης των αναγνωστών σας.


ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ Ν.Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ


Πως τα λέτε έτσι ώ διαλεκτικοί; Τούμπα-ανάποδα τη φέρνετε την πραγματικότητα.
Η πάλη για τους συλληφθέντες είναι πάλη γενικά μόνο, για τον τρομονόμο;
Δεν ήταν συγκεκριμένα τα παιδιά που διώκονταν; Δεν ήταν συγκεκριμένο το κατηγορητήριο; Το κατηγορητήριο αυτό δεν το σκάρωσε «το κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που ποτέ δεν είναι ουδέτερο εργαλείο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» (όπως λέτε);
Και ήταν συγκεκριμένη και όχι γενική, η συνέντευξή σας, όπου δηλώσατε τη γενική αντίθεσή σας στον τρομονόμο και φτάσατε μέχρι τους αστυνομικούς σκύλους και το DNA, αλλά και υποδείξατε-όπως το κάνατε επανειλημμένα στο παρελθόν- να δικαστούν τα παιδιά με το κοινό ποινικό δίκαιο («να μην δικαστούν με τον τρομονόμο» όπως το διατυπώσατε);
Δηλαδή εδώ έπαψε το κράτος να «μην είναι ουδέτερο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» και έγινε δίκαιο κράτος, όπου θα έβρισκαν το δίκιο τους τα παιδιά;
Ενδιαφερθήκατε να δείτε τη δικογραφία (σας λείπουν οι δικηγόροι;), να μάθετε γιατί και πως κατηγορούνται τα παιδιά; Δεν είχατε αγωνία μήπως και υπήρχαν πράγματι στοιχεία για τρομοκρατική οργάνωση (…);
Και πώς να δικαστούν δίκαια τα παιδιά; Απ αυτούς που συνωμότησαν να τα παρουσιάσουν σαν τρομοκρατική οργάνωση, ώ εχθροί του αστικού κράτους; Σ αυτούς τα στέλνατε; Με μόνο στοιχείο τις καταθέσεις των αστυνομικών (τις ψευδομαρτυρίες των αστυνομικών συγκεκριμένα);
Μήπως είχατε βγάλει από πριν την ετυμηγορία σας και τα θεωρούσατε ενόχους; Μήπως είχατε βεβαιότητα για τις καταθέσεις των αστυνομικών κι αυτά που λέτε για «κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού που ποτέ δεν είναι ουδέτερο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» είναι για να τα θυμόμαστε μόνο όταν μας συμφέρει;
Όταν για πρώτη φορά χρησιμοποιείται ο τρομονόμος για τη δίωξη διαδηλωτών ή και άσχετων πολιτών (και συγκεκριμένα των πιο αδύναμων, όπως οι ανήλικοι μαθητές), το να παλέψεις ενάντια σε μια τέτοια δίωξη είναι πάλη ενάντια γενικά στον τρομονόμο, ώ μαρξιστές;
Με ποια λογική αποκλείετε έναν φιλο-ΕΕ απ το «δικαίωμά του» να παλέψει κι αυτός ενάντια σε μια τέτοια δίωξη;
Το ότι ο συγκεκριμένος τρόπος που έγινε η δίωξη είναι εντελώς παράνομος και καταχρηστικός και το κατήγγειλε και το δημοτικό συμβούλιο και οι φορείς της πόλης με το ψήφισμά τους, δεν σας λέει τίποτε; Δεν έχετε να πείτε τίποτε γι αυτό; Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη; Δεν αξίζει να το επισημάνετε στους συμπολίτες σας;
Αντί γι αυτό εσείς μιλάτε για αστυνομικούς σκύλους, για DNA κ.ά. Μια λογική δηλαδή που θυμίζει εκείνη που όταν η κυβέρνηση καταπατούσε κατάφωρα το σύνταγμα και τη νομιμότητα, κάποιοι εκφράζανε τη διαφωνία τους με το σύνταγμα (!) και έδιναν την αφορμή ακόμη και στον Μητσοτάκη (!!!) να παρουσιαστεί σαν υπερασπιστής της δημοκρατίας και του συντάγματος (@@), ώ ακραίοι επαναστάτες.
Θεωρείτε ότι η περιφρούρησή σας, αποκλείει αύριο να διωχθεί κάποιος δικός σας με τον τρομονόμο; Τότε τι θα πείτε; Να μην διωχθεί με τις διατάξεις του τρομονόμου; Ποιοι θα τον υποστηρίξουν; Αρκούν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ; Οι άλλοι αποκλείονται απ αυτό το «δικαίωμα»; Γιατί δεν θάναι αντι-ΕΕ; Ο παραλογισμός στο τετράγωνο σύντροφοι.
Ακούσατε για «καθαρό» κόμμα κι αποφασίσατε να καθαρίσετε το κίνημα.
Κι ακόμα περιμένετε να σας έρθουν «καθαροί» αγωνιστές, αποκαθαρμένοι απ όλες τις αμαρτίες και ανωριμότητες, έτοιμοι για «αγώνες που έχουν στόχο, κατεύθυνση και προσανατολισμό».
Και δεν σκέφτεστε πως και οι αγώνες και οι αγωνιστές έχουν κάποια στάδια ωρίμανσης και δεν προκύπτουν από διαδικασίες «πειραματικού σωλήνα» που φέρει τη στάμπα του ΚΚΕ.
Απ όλο τον μαζικότατο, πανελλαδικό ξεσηκωμό της νεολαίας –και όχι μόνο- εσείς συγκρατήσατε μόνο τις κουκούλες, γιατί έτσι σας είπε η καθοδήγηση και σας έδειξε η τηλεόραση. Μόνο αυτές. Αν είχατε μια στοιχειώδη ανεξαρτησία σκέψης, θα βλέπατε και το κίνημα και την εξέγερση (ή το ξέσπασμα, αν σας ενοχλούν οι λέξεις, ώ ώριμοι επαναστάτες).
Αγώνες δεν είναι μόνο οι στοχευμένοι, κατευθυνόμενοι και προσανατολισμένοι από το ΚΚΕ. Η αφύπνιση των μαζών θα δώσει μια ποικιλία μορφών και σταδίων ωρίμανσης αγωνιστών και κινημάτων, που θα πρέπει να πλησιαστούν και να βοηθηθούν και να καθοδηγηθούν. Όχι να στεκόμαστε εχθρικά και αδιάφορα απέναντί τους, αλλά με πνεύμα δημιουργικό να συγχωνευόμαστε μαζί τους και να τους βοηθάμε να δώσουν αποτελεσματικότερα τους αγώνες τους.
Λένιν (Άπαντα, τομος 34, σελ 44): «Απόλυτο χρέος του προλεταριακού κόμματος ήταν να μένει μαζί με τις μάζες και να προσπαθεί να προσδόσει στις δίκαιες εκδηλώσεις τους τον πιο ειρηνικό και οργανωμένο χαρακτήρα, να μην αποτραβιέται στο περιθώριο, να μην νύπτει σαν τον Πιλάτο τας χείρας του, ξεκινώντας από τη σχολαστική άποψη ότι η μάζα δεν είναι οργανωμένη μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο κι ότι στο κίνημά της συμβαίνουν υπερβολές (...λες και στην ιστορία έγινε έστω και ένα σοβαρό κίνημα των μαζών χωρίς υπερβολές!)».
Επειδή πιστεύεις ότι οι αγώνες σου, έχουν στόχο, κατεύθυνση και προσανατολισμό, δεν σημαίνει ότι θα καταφέρεις να τους φέρεις όλους κάτω απ τη σημαία του ΚΚΕ ή του ΠΑΜΕ ή ότι πρέπει όλους τους άλλους να τους συκοφαντείς και να τους συμπεριλαμβάνεις στις δυνάμεις της αντίδρασης. Που το βρήκατε εσείς αυτό γραμμένο; Σας τόπε ο Μάρξ, ώ ελεύθερα σκεπτόμενοι αγωνιστές;
Κρατήσατε τη σφραγίδα και τη σημαία του Λένιν, αλλά σας διέφυγε το πνεύμα του. Αυτό δεν μπορέσατε να το φυλακίσετε και να το οικειοποιηθείτε.
Γιατί; Γιατί αναζητάτε την «καθαρότητα» (ή αλλιώς, λέγε με ΔΟΓΜΑ), παντού. Τέτοιο όμως δεν θα βρείτε πουθενά στο πνεύμα του Λένιν. Γι αυτό σας διέφυγε.
Γιατί το πνεύμα του Λένιν μπόρεσε να κάνει προτάσεις (το Σεπτέμβρη του 1917(!)- ένα μήνα πριν την εξέγερση του Οκτώβρη), όπως το συμβιβασμό: «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ, κυβέρνηση από εσέρους και μενσεβίκους («δυνάμεις φιλο-ΕΕ» να σας το πω πιο απλά-που πριν 2 μήνες μάλιστα είχαν συμμαχήσει με την αντίδραση) υπόλογη απέναντι στα Σοβιέτ» (!). Και τόκανε αυτό γιατί εκτιμούσε ότι υπήρχε η πολύ σπάνια δυνατότητα, να υπάρξει ειρηνική εξέλιξη της επανάστασης. Ρωτούσε: «Ίσως αυτό να είναι πια αδύνατο; Ίσως. Αν όμως υπήρχε δυνατότητα ακόμη κι ένα στα εκατό, τότε και πάλι θα άξιζε τον κόπο να γίνει προσπάθεια να πραγματοποιηθεί η δυνατότητα αυτή» (Λένιν, Άπαντα, τόμος 34, σελίδα 136). Αν δεν βαριέστε και δεν το θεωρείτε χάσιμο χρόνου, διαβάστε όλο τον τόμο για να καταλάβετε το γιατί.
Γιατί το πνεύμα του Λένιν ήρθε σε αντίθεση και σύγκρουση με όλη την ηγεσία των μπολσεβίκων και τη δογματικότητά τους και τους νίκησε.
Γιατί οι μπολσεβίκοι συμμετείχαν σε οργανώσεις όπως τα Σοβιέτ, όπου επικρατούσαν κατά κράτος οι εσέροι, οι μενσεβίκοι και άλλοι τέτοιοι και χειρότεροι («δυνάμεις φιλο-ΕΕ» πιο απλά για να το καταλάβετε, ώ άτεγκτοι επαναστάτες).
Οι μπολσεβίκοι από πού άντλησαν δυνάμεις, αν όχι και από δυνάμεις «φιλο-ΕΕ»; Πως άλλαξαν οι συσχετισμοί στα Σοβιέτ; Αποφεύγοντας οποιοδήποτε συναπάντημα με «δυνάμεις φιλο-ΕΕ»;
Η αντίληψη που αναζητά την «καθαρότητα» στα πράγματα, θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί και ν αναλύσει φαινόμενα όπως η διαδική εξουσία; Αν δεν ήταν το πνεύμα του Λένιν, θα περιμέναμε ακόμα ή την «καθαρή» αστική επανάσταση ή την «καθαρή» προλεταριακή επανάσταση, ώ επαναστάτες.
Δεν αμφισβητεί κανείς την αγωνιστικότητα και τη διάθεση για αγώνα του κόσμου του ΚΚΕ. Το πρόβλημα είναι η «καθαρότητα» που απαιτεί η ηγεσία του ΚΚΕ απ όσους άλλους αγωνίζονται, η κατασυκοφάντηση στην οποία επιδίδονται ενάντια σε όσους δεν συμφωνούν μαζί τους, η διάσπαση οποιασδήποτε προσπάθειας μετώπου, στο όνομα της «καθαρότητας».
Όσο για τον πολιτικό αχταρμά που λέτε: μάλλον φτύνετε εκεί που δεν μπορείτε να φτάσετε. Εκείνο που συμβαίνει στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης είναι πως κάποιοι άνθρωποι, μεταξύ αυτών και ανήκοντες σε πολιτικές οργανώσεις, αποφάσισαν να βρουν κοινά σημεία και ν αγωνιστούν για προβλήματα που καίνε και τους ίδιους και την κοινωνία, χωρίς να φιμώνεται η φωνή κανενός. Εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι αυτό είναι δυνατό. Το πρόβλημα είναι εκεί που δεν μπορεί να εκφραστεί μια ουσιαστικά διαφορετική άποψη και να θεωρηθεί αυτό δικαίωμα και κάτι το επιθυμητό.
Εμείς οι γονείς των παιδιών που διώχθηκαν με τον τρομονόμο και ΑΘΩΩΘΗΚΑΝ με τη λαϊκή κινητοποίηση (όπως σωστά επεσήμαναν οι Φ. Πλιάτσικας και Δ. Τσακνής), βρήκαμε στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης το στήριγμα για να σταθούμε όρθιοι και να παλέψουμε για τα παιδιά μας και την αξιοπρέπειά μας. Και λέγοντας αξιοπρέπειά μας, εννοούμε την αξιοπρέπεια ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ (και εσάς περιλαμβανομένων, έστω και αν δεν συμμετείχατε σ αυτόν τον αγώνα).
Τέλος η περιφρούρηση έχει νόημα και πρέπει να χρησιμοποιείται για να προστατέψει τους διαδηλωτές και να φέρει κι άλλους στη διαδήλωση και όχι ν αποστειρώσει τις δυνάμεις «μας» και να λειτουργήσει σαν εκβιασμός για να πάνε όλοι κάτω απ’ τη σημαία του ΠΑΜΕ, ώ σύντροφοι!
Ασφαλώς με την περιφρούρηση των εκτός ΠΑΜΕ διαδηλώσεων και οργανώσεων υπάρχει πρόβλημα. Αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε και να κάνουμε την κριτική μας και την αυτοκριτική μας (και το ΚΚΕ), γιατί αυτό σημαίνει μόνο ότι δεν έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να λύσουμε το πρόβλημα. Γιατί αυτό δεν είναι λόγος να αποσύρει ο καθένας τις δυνάμεις του και να διασπάσουμε το κίνημα. Η λύση ΠΡΕΠΕΙ να βρεθεί. Και θα βρεθεί αν το πρόβλημα συζητηθεί ανοιχτά και δημόσια.
Και τέλος-τέλος πρέπει να μάθετε να δέχεστε την κριτική (και να πάψετε να τη βαφτίζετε αντικομμουνισμό) και να κάνετε και αυτοκριτική.
Κλείνοντας: Να βλογάτε τα γένεια σας όταν γυρνάτε απ τον πόλεμο. Όχι όταν πάτε.

Ένας γονιός ΑΘΩΩΘΕΙΣΑΣ μαθήτριας, που το «κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που ποτέ δεν είναι ουδέτερο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» δεν κατάφερε να καταδικάσει (παρότι εσείς προτείνατε να δοκιμάσει), χάρη στη λαϊκή κινητοποίηση.

Για την υπογραφή
Γιώργος Παπανικολάου
Δεκέμβρης 2010

(Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες της Λάρισας "Ελευθερία" και "Ημερήσιος Κήρυκας").


ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ: Μεγάλο το θράσος της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης».
Posted on Δεκεμβρίου 23, 2010 by paidis

Βολές κατά των μελών της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης», αλλά και των μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ, εξαπέλυσε χθες η ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ με αφορμή την προχθεσινή ανακοίνωση της πρωτοβουλίας για τη στάση του ΚΚΕ και του ΕΚ Λάρισας στο θέμα της δίκης των ανηλίκων. Στην ανακοίνωση της ΝΕ του ΚΚΕ αναφέρονται τα εξής:
«Πάει πολύ το θράσος των «εκφραστών της κοινωνικής δικαιοσύνης», όπως αυτοαναγορεύεται η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης», να εγκαλεί το ΚΚΕ με ανακοίνωσή τους στον τοπικό τύπο, για την «απουσία του από τον αγώνα» τους για τους συλληφθέντες» που «τελικά δικαιώθηκε»! Δεν μας προκαλεί έκπληξη ο αντικομμουνισμός τους. είναι γνωστός, πολύ «φορεμένος» και πλέον απροκάλυπτος. Είναι καταγραμμένο στη συλλογική συνείδηση ότι το ΚΚΕ πρωτοστατούσε και πρωτοστατεί πάντα στην οργάνωση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Δε θυμόμαστε άλλωστε να τους είδαμε ποτέ, στα εργοστάσια και στις απεργιακές φρουρές, να συγκρούονται με την εργοδοσία, όπως δεν τους είδαμε στα χωριά, να προσπαθούνε να οργανώσουν την πάλη της μικρομεσαίας αγροτιάς. Δεν έχει καμιά ανάγκη να κατασκευάζει αγώνες. Νύχι κρέας με το λαϊκό κίνημα της χώρας, το απέδειξε και το αποδεικνύει με την πράξη, μέσα από τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, μέσα από κάθε κατάκτηση, κάθε κερδισμένο με θυσίες λαϊκό δικαίωμα.
Να θυμίσουμε στον πολιτικό αχταρμά των ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λ.π. διαλυμένων «αριστερών» ομάδων, που αποτελούν τα κομμάτια της λεγόμενης «πρωτοβουλίας αλληλεγγύης» ότι το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα, που ευθέως αμφισβητεί τη μήτρα του τρομονόμου. Που καλούσε σε απειθαρχία, όταν αυτοί ψάχνανε να «συγκολλήσουν» τις διφορούμενες απόψεις τους και να βρουν ποιον μπορούν να εκφράσουν.
Ότι το ΚΚΕ καλεί σε απειθαρχία, σε ρήξη με την πολιτική της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε. που τον γεννά, καλεί σε σύγκρουση με τα μονοπώλια και τους πολιτικούς τους εκφραστές, που φτιάχνουν τρομονόμους.
Το ψέμα όμως έχει κοντά ποδάρια. Ο τυχοδιωκτισμός απ’ όπου κι αν προέρχεται, κι απ’ τα πολύ «αριστερά», όπως αυτοί ισχυρίζονται, είναι πάντα τέτοιος. Τυχοδιωκτισμός. Γι’ αυτό και πατήσανε πάνω στο υπαρκτό πρόβλημα των συλληφθέντων, για να μπορέσουν να προβληθούν πολιτικά.
Είναι οι ίδιοι που παρά τις τόσες αντικαπιταλιστικές αερολογίες τους, κάνουν ό,τι μπορούν για να εκτονώνεται το κίνημα, να μη βρίσκει στόχο, να μην έχει αποτέλεσμα, εκτός…από το σπάσιμο καμιάς βιτρίνας, κι αν είναι και τράπεζα, ακόμα καλύτερα γι’ αυτούς, κάνανε το καθήκον τους!
Γι’ αυτό και ονομάζουν την κουκούλα εξέγερση, γι αυτό και μια χαρά τους βολεύει η νεολαία να διαπαιδαγωγείται στο να σπάει, να μην έχει αιτήματα, να μην συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες που να χτυπάνε την ίδια την καρδιά αυτής της πολιτικής.
Το καπιταλιστικό σύστημα ποτέ δεν ενοχλήθηκε από τέτοιους αγώνες, από τα σπασίματα και τις κουκούλες, αντίθετα είναι βούτυρο στο ψωμί τους. Η αστική τάξη της χώρας μας φοβάται μόνον τους αγώνες που έχουν στόχο, έχουν κατεύθυνση και προσανατολισμό. Γι’ αυτό και το ΚΚΕ, τόσα χρόνια τώρα, είναι καρφί στο μάτι του αντιπάλου, αφού προτείνει την ανατροπή του ξεπερασμένου καπιταλιστικού συστήματος. Γι’ αυτό και όλοι οι οπορτουνιστές «απ’ τα δεξιά» ή απ’ τα «αριστερά» χαϊδεύονται από το σύστημα τόσα χρόνια τώρα.
Τώρα, που ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους πολυβγαίνει, τώρα ήρθε η σειρά του ΝΑΡ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΚΟΕ, και λοιπών…. επαναστατών!
Να τους θυμίσουμε επίσης, ότι η πρώιμη ανακάλυψη τους για «τη διάρρηξη της σχέσης του δίκαιου με την κοινωνία και τη δικαιοσύνη»(!), και για το «νέο ολοκληρωτισμό», είναι απλά το κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που σ’ αυτή του τη φάση θα δείχνει τα δόντια του όλο και πιο συχνά. Ακριβώς επειδή το κράτος ποτέ δεν ήταν «ουδέτερο εργαλείο» αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά, Ειδικά μάλιστα στις μέρες μας, που πρέπει να βγει όσο το δυνατό λιγότερο λαβωμένο, στην μετά την κρίση εποχή.
Είναι το «λιγότερο κράτος» του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο συμμαχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα, δίνοντάς του το απαραίτητο «αριστερό» άλλοθι, για να φεύγει η κακιά δεξιά! Και να χουμε το λιγότερο κακό κράτος, που ψήφισε βέβαια ό,τι προωθεί η Ε.Ε. και σε επίπεδο καταστολής.

Γι’ αυτό και σήμερα δεν φτάνει να παλεύεις για τους «συλληφθέντες», ή ενάντια γενικά στον τρομονόμο. Ο μόνος αποτελεσματικός αγώνας για πολιτικές ελευθερίες και συνδικαλιστικά δικαιώματα, για να μην εφαρμόζονται οι «τρομονόμοι» στην πράξη, είναι εκείνος που χτυπά την καρδιά του προβλήματος, το μονοπώλιο.
Με ένα τέτοιο κίνημα με τέτοιο περιεχόμενο και προσανατολισμό, οργανωμένο και περιφρουρημένο, χειραφετημένο και μαζικό, που θα εναλλάσσει δημιουργικά όλες τις μορφές πάλης- από τις πιο απλές, ως τις πιο προωθημένες- που θα αντέχει, θα ανοίγει ο δρόμος για βαθύτερες αλλαγές, θα κερδίζονται επιμέρους κατακτήσεις σήμερα.
Αυτό το κίνημα, που έχει μπροστά τους κομμουνιστές, στο μερίδιο της ευθύνης που τους αντιστοιχεί με πλατιά λαϊκή συσπείρωση, αρρωσταίνει την «πρωτοβουλία αλληλεγγύης» και τις ομάδες της, όπως αρρωσταίνει και την ίδια την αστική τάξη και τους επίσημους εκφραστές της».

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2018

Has Society rights over the wealth that is produced, AND HOW MANY?


Has Society rights
over the wealth that is produced,
AND HOW MANY?


The inequality in today's society has reached absurd heights, and the process of accumulation of wealth continues accelerating. In 2017 8 people held as much wealth holds the poorest half of the population of the earth (3,6 billion people). 82% of the wealth created in 2017 at a global level, ended up in the hands of the 1% of richest people on the planet, while the poorest have not seen any increase in income. The real incomes of the poorest inhabitants of the planet have grown by just $ 3 a year for the last 25 years.
In the U.S., 2017 the 3 richest hold wealth equivalent to the poorest half of the population. In 2014, the richest 1% held 39% of the national wealth, compared with the 22% it accounted for in 1980.
In Germany, 10% of the population controls 40% of the wealth.
In Europe, with elements of 2016, 10% of the population owns 37% of the total income.
5.3 trillion dollars held by the 500 richest in the world (2017), is equivalent to the sum of the debts 120 countries of the earth.
In Africa there are huge reserves of oil, there is 98% of the world production of diamonds, and 77% of the world's gold production. Africa but (but...) plagued by hunger, poverty and utter misery.
Joseph Stiglitz, economist, Nobel prize of Economy: " Inequality and poverty among children is a moral trivialization. The right claim that poverty is the result of laziness and the wrong choices. But the kids don't choose their parents".
In America 1 in 4 children lives in poverty. In Greece, 1 in 6.

This monstrous and obscene inequality which oppresses the lives of the people, in order to be accepted, accompanied by an equally incredible propaganda of its justification, where extremely important role plays the concept of the framework of the perspective (framing). The investigation showed that the perceptions and judgments of us are influenced to a huge extent by the context in which is placed the analysis. The inequality is framed so that it seems fair or at least acceptable, or is left to be understood that the price of the restriction of the inequality, it would be heavy.
Along with the monstrous and constantly accelerated increase in the concentration of wealth, we have and a huge increase in the social (or relative) impoverishment of the people, namely the mismatch between the level of life and at the level of social needs, which increase in parallel with the gigantic increase of the productivity of labour and left unsatisfied, and that creates a huge and unaffordable problems the people of (this regardless of the utter misery, which can be reduced). We are not only talking about increasing needs in education, in housing, in health, in the ordinary sense. We have an epidemic of mental disease (in England 1 in 4 adults has been diagnosed with a mental illness - and is not the only country). The mental illness is fixed with deprivation, low income, unemployment, low education, worse physical health. Cancer patients are suffering from a disease that 90% of the harmful factors that cause, is environmental (ie. industrial, more correctly, capitalist).
The voices against this absurdity, shame, and degradation of mankind, they sound like a whisper in the river of "information" and requests who contain reach to the "Tobin tax", a "fairer" redistribution of wealth, or accept with gratitude the charity of the rich.
Has Society rights over the produced wealth and how much?
"The technology works with science and science with the technology to move forward, so it's intertwined. For a technological breakthrough is necessary theoretical knowledge from different sciences. For the scientific discovery, it is necessary technological equipment" [School textbook for Technology].
Each i.e. the inventor and the innovator, to create innovation, has been based on the huge volume of knowledge and progress that has been achieved humanity. Isaac Newton put it right and proportionate: "If I was able to sight far away from all, it is because I stood on shoulders of giants".
People i.e. like Bill Gates, for example, reached outstanding achievements, only and only because they were supported by a high level of education, scientific infrastructure, and collective institutions, which allowed them to acquire the necessary knowledge and experiment.
However, apart from these visible and traceable procedures, upon which the progress of humanity it is based, there are other, more fundamental, complex, lengthy and non-visible, for which an idea gives us Friedrich Engels:
"The concept of number is an "invention" of someone wise, only if you see it cut off from the society and its development. But it would be wise to measure, had a capacity of abstraction from all other properties of things, and retaining only the quantitative element.
This ability of the abstraction acquired humanity in a long line of thousands of years of action and reaction to nature, experience. If you look at it this way, then the concept of number appears as assimilation and abstraction of the logic of nature, by the act of man".
So when the innovators are claiming the tribute, the prices and the reward of the society, we should be thinking and that they ought TO BE SECURELY GRATEFUL THESE to the society, which gave them the possibility, by clicking on the toil and the knowledge accumulated by humanity, to express their creativity and to confirm their personality. Or let's innovate outside of society...
The narrative i.e. of the elite and those "they should be grateful mankind", is limited within the walls of a factory or a business. But mankind, in its entire extent and historicity, even to the utmost limits, always invent and create/produced and continues to invent and to create/produce. Not of course in the sense of "scientists" "economists", but in a broad sense of the contribution in the evolution of mankind. The concept of production/creation embraces every human activity and every resource of humanity, even the most extreme limits. Because, what is the evolution of the "illegitimate of the bride of Christ", born in a cave and evolved into a revolutionary leader of 1821, Georgios Karaiskakis. Or Steven Hawking, the totally paralyzed leading scientist? You can think of countless other such extreme examples. Does this type of creators, and such activities have less impact on productivity? Contribute less to the "GDP"? Let's say if they want...
Facing things with such a perspective, we can understand that the language (which is the result of cooperation, of communication, of work and of the fights of each society and never a result of the inspiration of some of the innovative or individuals) and the literate and educated people, the  carriers of the language (total, i.e. the members of the society), are the fundamental tool (or factory), on which steps and creates each inventor/innovator of the inspiration, or the private the production and his  property. These are not the "framework" for to rob and to oppress the elite people, but it is inheritance, property, and rights of mankind, that no generation may concede to individuals. On this, rests everything that is created or "produced" in society. On this is found the right of society to everything compose the wealth of mankind.
Besides, if anything has become obvious now (remember what "scientific" way they used to reduce our wages), is that the economic practice, it is not a science like physics or chemistry, but is imbued to the core of the policy. This describes and explains great, George Karabelias ("The new era of global capitalism"):
"To understand today's stock market phenomenon and the entrance in the era of the "virtual economy", we need to introduce the notion of the "social factory" and even on a planetary scale.
Large companies don't post just goodwill from specified workers, but from the entire planet, through a fabulous transfer of resources that allows the stock market and the incessant movements of capital. This posting of goodwill is not carried out through the direct employment relationship, but through the inclusion of the whole of the planet in the hegemony of capital, and indeed of the west.
We are in front a new system of posting goodwill at a national and supranational level, a system for the immediate change of society into an object of exploitation, where the financial flows, the monopoly of knowledge-information and the military power changed in a direct factor utilization of capital. The utilization of capital alters, almost directly, into a political element".

If people cease to accept as reasonable the current situation and realize their rights, the system will collapse. Because over 9/10 the sovereignty of the elite is based on propaganda and corruption, and only in the 1/10, to the power and the guns. If the propaganda collapse, will be nullified and the effectiveness of violence.
The great battle so must be given about these hidden beliefs and ideas, that no one discusses today. People need to be aware of their rights.
They'll probably blame us for "populists". Uh, yeah! We're populists. TO THE NTH DEGREE! Because we are concerned for all peoples, all over the planet. I mean, we're HUMANITARIANS! Let's blame us...

15 October 2018
George Papanikolaou


To the glory of profit


To the glory of profit ,
"the biggest single motivation of every new idea"...

The Internet (Internet), the largest and most significant technology of the 21st century, was created thanks to an initiative of the state. (The ARPANET, the ancestor of the Internet, was created from the ministry of Defence of the USA at the end of the '60s. The Internet was created in 1983 with the connection to the ARPANET of all the research networks).
The idea of the Internet was born when computer scientists wanted to share information of their research and to make available the resources of computer systems, even in the most remote user.
"Necessity is the mother of all invention", Martin Cooper, inventor of the mobile phone, an employee at MOTOROLA at the time of the invention.
The World wide Web (WWW) was created as a project of CERN (the European Center for Nuclear Research), from the scientist Tim Berners-Lee, in 1989, who created and the first navigation program on the Web. Tim Berners-Lee and his associates have not claimed any patent, but decided that the invention is not to be part of a specific company, but the acquisition of the whole world (in contrast, of course, with Bill Gates and the Windows).
Joseph Stiglitz, nobel prize winning economist, president of the Council of Economic Experts of the united states during the government of Bill Clinton:
"The Council calculated the average social performance of the state programmes of research and development, and we found that it exceeded the 50% (much higher than programmes in other sectors of investment and of research and development programmes of the private sector".

(From the Biography of the Physician George Papanicolaou, the man who discovered the innovative cytodiagnosis method, known as Pap test):
When he came back, in Greece (1910), the Pap has found that the conditions were not favorable for his future plans. Immediately after his marriage with Andromache Blackbeard, he decided to leave again for abroad, explaining to his parents that "the ideal for me, is not to get rich, nor to live happy, but to work, to act, to create, to do something worthy of a man of moral and lusty".

6 October 2018
George Papanikolaou

BONUS
Albert Einstein about Amy Nether, the great mathematician, in a farewell-thank-you letter:
“The efforts of most people consist in a struggle for daily bread, but most of those who are, either through fortune or some special gift, relieved of this struggle, absorbed to a large extent on the further improvement of their property. Under this effort, directed towards the accumulation of material goods is too frequently the illusion that this is the most important and desirable goal to achieve.
But there is, fortunately, a minority composed of those and those who recognize early in their lives, that the most beautiful and satisfying experiences available to all of humanity, are not come from the external world, but are associated with the development of feelings of thinking and action of individuals. The genuine artists, investigators and thinkers were always people of this kind. And as discretion is the life of these people, so -and despite this - the fruits of their efforts are the most precious gifts that one generation can make in the next....”



Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2018

Τι σήμαινε το "ΟΧΙ" του Μεταξά και τι σχέση είχε με τον πατριωτισμό των Ελλήνων.


Τι σήμαινε το "ΟΧΙ" του Μεταξά
και τι σχέση είχε με τον πατριωτισμό των Ελλήνων.

Ο Μεταξάς ιδεολογικά ήταν στρατευμένος στο στρατόπεδο του φασισμού και του ναζισμού: "Η Ελλάς έγινε από της 4ης Αυγούστου κράτος αντικομμουνιστικόν, κράτος αντικοινοβουλευτικόν, κράτος ολοκληρωτικόν" (Ημερολόγιον Ι. Μεταξά, τομ. Δ, σελ 553).
Σε κρίσιμες στιγμές (όπως σε πολέμους), οι επιλογές στρατοπέδου δεν γίνονται με βάση την ιδεολογία των αντιμαχόμενων ηγεσιών, αλλά με βάση τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούν οι ηγεσίες αυτές.
Τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούσε ο Μεταξάς, ήταν απόλυτα εξαρτημένα και διασυνδεδεμένα με την Αγγλία. Το εξωτερικό προπολεμικό χρέος της Ελλάδας αποτελούνταν κατά 67,42% από οφειλές σε αγγλικά κεφάλαια, κατά 9,88% σε κεφάλαια των ΗΠΑ και μόνο κατά 1,7% σε γερμανικά και κατά 1,65% σε ιταλικά ("Ιστορία Ελληνικού Έθνους", Εκδοτική Αθηνών, τομ. ΙΕ, σελ 335-338).
Το μεταξικό καθεστώς όχι μόνο δεν περιόρισε, αλλά αντίθετα ενίσχυσε τις σχέσεις της χώρας με την Αγγλία.
Ο Μεταξάς σε συνέντευξή του το Μάη του 1940 στην εφημερίδα "Ντέϊλι Τέλεγκραφ" έλεγε: "Είμεθα ουδέτεροι εφ όσον χρόνον η Αγγλία θέλει να είμεθα ουδέτεροι. Τίποτε δεν κάνομε χωρίς συνεννόησιν με την Αγγλία. Η Ελλάς είναι ζωτικό τμήμα της αγγλικής αυτοκρατορικής αμύνης".
Κάτι ανάλογο, ως προς τα κριτήρια επιλογής στρατοπέδου, υπογραμμίζει και το απόσπασμα ομιλίας του Ουίνστον Τσώρτσιλ στη Ρώμη, με ύμνους προς τον Μπενίτο Μουσολίνι, που δημοσίευσαν οι "Times" στις 21 Ιανουαρίου 1927:
"Η Ιταλία παρείχε το απαραίτητο αντίδοτο στο ρώσικο δηλητήριο. Από ‘δω και στο εξής, κανένα μεγάλο έθνος δεν θα μείνει χωρίς το έσχατο μέσο προστασίας απέναντι στην ανάπτυξη καρκινωμάτων… Αν ήμουν Ιταλός θα ήμουν με όλη την καρδιά μαζί σας, από την αρχή μέχρι το τέλος, στη θριαμβευτική σας μάχη ενάντια στις βάρβαρες ορέξεις και τα πάθη του Λενινισμού".
Ήταν λοιπόν "συμφεροντολογικό" το "ΟΧΙ" του Μεταξά με τη σημασία που καταλαβαίνουμε απ τα παραπάνω; Όχι ακριβώς...
Λόγος του Μεταξά προς τους Ιδιοκτήτες και Αρχισυντάκτες του Αθηναϊκού Τύπου, στις 30 Οκτώβρη 1940 (όπου τους εξηγεί ότι σε περίπτωση ένταξης της Ελλάδας στη συμμαχία του άξονα -ακόμη και εκούσια- θα σήμαινε -όπως του δήλωσε ο Χίτλερ- ότι παραχωρείται η Ήπειρος μέχρι την Πρέβεζα στους Ιταλούς και η Α. Μακεδονία και Θράκη στους Βούλγαρους):
"...Δηλαδή θα έπρεπε: δια να αποφύγωμεν τον πόλεμον, να γίνωμεν εθελονταί δούλοι και να πληρώσωμεν αυτήν την τιμήν με το άπλωμα του δεξιού χεριού της Ελλάδος προς ακρωτηριασμόν απ την Ιταλίαν και του αριστερού προς ακρωτηριασμόν από την Βουλγαρίαν. Φυσικά δεν ήτο δύσκολον να προβλέψει κανείς ότι εις μίαν τοιαύτην περίπτωσιν, οι Άγγλοι θα έκοβαν και αυτοί τα πόδια της Ελλάδος. Και με το δίκαιόν των... Κυρίαρχοι πάντοτε της θαλάσσης, δεν θα παρέλειπον, υπερασπίζοντες πλέον τον εαυτόν των, έπειτα από μίαν τοιαύτην αυτοδούλωσιν της Ελλάδος εις τους εχθρούς των, να καταλάβουν την Κρήτην και τας άλλας νήσους μας τουλάχιστον... Θα εδημιουργούντο έτσι, όχι δύο, όπως το 1916, αλλά τρεις αυτήν την φοράν Ελλάδες... Αλλά τότε ο Ελληνικός λαός δικαίως θα ετάσσετο εναντίον της κυβερνήσεως, η οποία δια να τον προφυλάξη από τον πόλεμον, θα τον καταδίκαζε εις εθελουσίαν υποδούλωσιν μετ εθνικού ακρωτηριασμού...".
Αυτός ο "πατριωτισμός" του Μεταξά είχε καμιά σχέση με τον πατριωτισμό και τον ενθουσιασμό για τη νίκη των Ελλήνων; Σκεφτείτε μόνο ότι τους φυλακισμένους κομμουνιστές που ζητούσαν με επιστολές τους να τους στείλουν στο μέτωπο να πολεμήσουν, το καθεστώς τους παρέδωσε στους γερμανούς...

27 Οκτώβρη 2018
Γιώργος Παπανικολάου


http://ioannismetaxas.gr/Hmerologio%20volume%20D%20pg553.pdf


Το φασιστικό τελεσίγραφο και το «Όχι» του Μεταξά
του Γιάννη Κορδάτου*


Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018

Έχει η κοινωνία δικαιώματα πάνω στον πλούτο που παράγεται και πόσα;


Έχει η κοινωνία δικαιώματα πάνω στον πλούτο που παράγεται και πόσα;

Η ανισότητα στην κοινωνία σήμερα έχει φτάσει σε παράλογα ύψη και η διαδικασία συσσώρευσης του πλούτου συνεχίζεται επιταχυνόμενη.
Το 2017, 8 άνθρωποι κατείχαν όσο πλούτο κατέχει το φτωχότερο μισό του πληθυσμού της γης (3,6 δις άνθρωποι).
Το 82% του πλούτου που δημιουργήθηκε το 2017 σε παγκόσμιο επίπεδο, κατέληξε στα χέρια του 1% των πλουσιότερων ανθρώπων του πλανήτη, ενώ οι φτωχότεροι δεν είδαν καμιά αύξηση στα εισοδήματά τους. Τα πραγματικά εισοδήματα των πιο φτωχών κατοίκων του πλανήτη, έχουν αυξηθεί μόλις κατά 3 δολάρια το χρόνο, τα τελευταία 25 χρόνια.
Στις ΗΠΑ, το 2017 οι 3 πλουσιότεροι κατέχουν πλούτο ίσο με αυτόν του φτωχότερου μισού του πληθυσμού. Το 2014, το πλουσιότερο 1% κατείχε το 39% του εθνικού πλούτου, σε σχέση με το 22% που συγκέντρωνε το 1980.
Στη Γερμανία, το 10% του πληθυσμού ελέγχει το 40% του πλούτου.
Στην Ευρώπη, με στοιχεία του 2016, το 10% του πληθυσμού κατέχει το 37% του συνολικού εισοδήματος.
Τα 5,3 τρις δολ που κατέχουν οι 500 πλουσιότεροι στον κόσμο (το 2017), ισοδυναμεί με το άθροισμα των χρεών 120 κρατών της γης.
Στην Αφρική υπάρχουν τεράστια αποθέματα πετρελαίου, εκεί εδρεύει το 98% της παγκόσμιας παραγωγής διαμαντιών, και το 77% της παγκόσμιας παραγωγής χρυσού. Η Αφρική όμως (όμως...) μαστίζεται απ την πείνα, τη φτώχεια και την απόλυτη εξαθλίωση.
Τζόζεφ Στίγκλιτς, οικονομολόγος, Νόμπελ Οικονομίας: "Η ανισότητα και η φτώχεια μεταξύ των παιδιών είναι ένας ηθικός ευτελισμός. Οι δεξιοί υποστηρίζουν ότι η φτώχεια είναι αποτέλεσμα τεμπελιάς και λάθος επιλογών. Αλλά τα παιδιά δεν επιλέγουν τους γονείς τους".
Στην Αμερική 1 στα 4 παιδιά ζει σε συνθήκες φτώχειας. Στην Ελλάδα 1 στα 6.

Αυτή η τερατώδης και αισχρή ανισότητα που καταδυναστεύει τις ζωές των ανθρώπων, για να γίνει αποδεκτή, συνοδεύεται από μια εξίσου απίστευτη προπαγάνδα δικαίωσής της, όπου εξαιρετικά σημαντικό ρόλο παίζει η έννοια της πλαισίωσης της προοπτικής (framing). Η έρευνα έδειξε ότι οι αντιλήψεις και οι κρίσεις μας επηρεάζονται σε τεράστιο βαθμό απ το πλαίσιο μέσα στο οποίο τοποθετείται η ανάλυση. Η ανισότητα πλαισιώνεται έτσι, ώστε να φαντάζει δίκαιη ή τουλάχιστον αποδεκτή, ή αφήνεται να νοηθεί ότι το τίμημα απ τον περιορισμό της ανισότητας, θα ήταν βαρύ.

Παράλληλα με την τερατώδη και συνεχώς επιταχυνόμενη αύξηση της συγκέντρωσης του πλούτου, έχουμε και μια τεράστια αύξηση της κοινωνικής  (ή σχετικής) εξαθλίωσης των ανθρώπων, δηλαδή της αναντιστοιχίας ανάμεσα στο επίπεδο ζωής τους και στο επίπεδο των κοινωνικών αναγκών, που αυξάνουν παράλληλα με τη γιγάντια αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας και που μένουν ανικανοποίητες, πράγμα που δημιουργεί τεράστια και δυσβάσταχτα προβλήματα στους ανθρώπους (αυτό ανεξάρτητα απ την απόλυτη εξαθλίωση, που μπορεί και να μειώνεται). Δεν μιλάμε μόνο για την αύξηση των αναγκών στην παιδεία, στη στέγη, στην υγεία, με τη συνηθισμένη σημασία. Έχουμε μια επιδημία ψυχικών παθήσεων (στην Αγγλία 1 στους 4 ενήλικες έχει διαγνωσθεί με ψυχική ασθένεια - και δεν είναι η μόνη χώρα). Η ψυχική ασθένεια συνδέεται σταθερά με τη στέρηση, το χαμηλό εισόδημα, την ανεργία, την χαμηλή εκπαίδευση, τη χειρότερη σωματική υγεία. Οι καρκινοπαθείς, πλήττονται από μια ασθένεια που το 90% των βλαπτικών παραγόντων που την προκαλούν, είναι περιβαλλοντικοί (δηλ. βιομηχανικοί, πιο σωστά, καπιταλιστικοί).
Οι φωνές εναντίον αυτού του παραλογισμού, του αίσχους και της κατάπτωσης της ανθρωπότητας, ακούγονται σαν ψίθυρος μέσα στο ποτάμι της "πληροφόρησης" και τα αιτήματα που περιέχουν φτάνουν μέχρι τον "φόρο Τόμπιν", μια "πιο δίκαιη" αναδιανομή του πλούτου ή αποδέχονται με ευγνωμοσύνη τις φιλανθρωπίες των πλουσίων.

Έχει η κοινωνία δικαιώματα πάνω στον παραγόμενο πλούτο και πόσα;
"Η τεχνολογία συνεργάζεται με την επιστήμη και η επιστήμη με την τεχνολογία για να προχωρήσουν, άρα είναι αλληλένδετες. Για μια τεχνολογική ανακάλυψη είναι απαραίτητες οι θεωρητικές γνώσεις από διάφορες επιστήμες. Για την επιστημονική ανακάλυψη, είναι απαραίτητος ο τεχνολογικός εξοπλισμός" [Σχολικό εγχειρίδιο για την Τεχνολογία].
Κάθε δηλ εφευρέτης και καινοτόμος, για να δημιουργήσει την καινοτομία του,  έχει στηριχθεί πάνω στον τεράστιο όγκο γνώσης και προόδου που συσσώρευσε η ανθρωπότητα. Ο Ισαάκ Νεύτων το έθεσε σωστά και αναλογικά: "Αν μπόρεσα να δω πιο μακριά απ όλους, είναι γιατί στεκόμουν πάνω σε ώμους γιγάντων".
Άτομα δηλ σαν τον Μπίλ Γκέϊτς πχ, έφτασαν σε εξαιρετικά επιτεύγματα, μόνο και μόνο επειδή υποστηρίζονταν από μια υψηλού επιπέδου εκπαίδευση, επιστημονική υποδομή και συλλογικούς θεσμούς, που τους επέτρεψαν ν αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις και να πειραματιστούν.

Πέρα όμως απ αυτές τις ορατές και ανιχνεύσιμες διαδικασίες, πάνω στις οποίες βασίζεται η πρόοδος της ανθρωπότητας, υπάρχουν και άλλες πιο θεμελιώδεις, πολύπλοκες, μακρόχρονες και μη ορατές, για τις οποίες μια ιδέα μας δίνει ο Φρίντριχ Ένγκελς:
" Η έννοια αριθμός είναι μια "επινόηση" κάποιου σοφού, μόνο αν τη δούμε ξεκομμένη απ την κοινωνία και την εξέλιξή της. Αλλά για να μπορέσει ο σοφός να μετρήσει χρειάστηκε μια ικανότητα αφαίρεσης απ όλες τις άλλες ιδιότητες των πραγμάτων, και συγκράτησης μόνο του ποσοτικού στοιχείου τους.  
Αυτή την ικανότητα την απέκτησε η ανθρωπότητα μέσα σε μια μακριά σειρά χιλιετιών δράσης και αντίδρασης με τη φύση, εμπειρίας. Αν το δούμε έτσι, τότε η έννοια αριθμός προβάλλει σαν αφομοίωση και άντληση της λογικής της φύσης, με την πράξη του ανθρώπου".
Όταν λοιπόν οι καινοτόμοι διεκδικούν τα εύσημα, τις τιμές και την ανταμοιβή της κοινωνίας, θα πρέπει να σκεφτόμαστε κι ότι θάπρεπε ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑΠΛΑ ΕΥΓΝΩΜΟΝΕΣ ΑΥΤΟΙ προς την κοινωνία, που τους έδωσε τη δυνατότητα, πατώντας πάνω στο μόχθο και τις γνώσεις που συσσώρευσε η ανθρωπότητα, να εκφράσουν τη δημιουργικότητά τους και να επιβεβαιώσουν την προσωπικότητά τους. Αλλιώς ας καινοτομήσουν εκτός κοινωνίας...

Το αφήγημα δηλαδή των ελίτ και όσων "θάπρεπε να τους ευγνωμονεί η ανθρωπότητα" περιορίζεται μέσα στους τοίχους ενός εργοστασίου ή μιας επιχείρησης.  Η ανθρωπότητα όμως, σ όλη της την έκταση και την ιστορικότητα, ακόμη και στα ακρότατα όριά της, πάντοτε εφεύρισκε και δημιουργούσε/παρήγαγε και συνεχίζει να εφευρίσκει και να δημιουργεί/παράγει. Όχι βέβαια με την έννοια των "επιστημόνων" "οικονομολόγων", αλλά με την πλατιά έννοια της συνεισφοράς στην εξέλιξη της ανθρωπότητας. Η έννοια της παραγωγής/δημιουργίας αγκαλιάζει κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα και κάθε πόρο της ανθρωπότητας, ακόμα και των πιο ακραίων ορίων της. Γιατί τι είναι η εξέλιξη του "νόθου της καλογριάς" που γεννήθηκε σε μια σπηλιά και εξελίχθηκε σε ηγέτη επαναστάτη του 1821 Γεωργίου Καραϊσκάκη; Ή του Στήβεν Χόκινγκ, του ολοκληρωτικά παράλυτου κορυφαίου επιστήμονα; Εσείς μπορείτε να σκεφτείτε αμέτρητα άλλα τέτοια ακραία παραδείγματα. Μήπως τέτοιου τύπου δημιουργοί και τέτοιου τύπου δραστηριότητες επηρεάζουν λιγότερο την παραγωγικότητα; Συνεισφέρουν λιγότερο στο "ΑΕΠ"; Ας το ισχυριστούν αν θέλουν...

Αντικρίζοντας τα πράγματα με μια τέτοια προοπτική, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η γλώσσα (που είναι αποτέλεσμα της συνεργασίας, της επικοινωνίας, της εργασίας και των αγώνων κάθε κοινωνίας και ποτέ αποτέλεσμα της έμπνευσης κάποιων καινοτόμων ή ιδιωτών) και οι εγγράμματοι και εκπαιδευμένοι άνθρωποι φορείς της (το σύνολο δηλ των μελών της κοινωνίας), αποτελούν το θεμελιώδες εργαλείο (ή εργοστάσιο), που πάνω του πατάει και δημιουργεί ο κάθε εφευρέτης/καινοτόμος την έμπνευσή του, ή ο ιδιώτης την παραγωγή και την περιουσία του. Αυτά δεν αποτελούν το "πλαίσιο" για να ληστεύουν και να καταδυναστεύουν οι ελίτ τους ανθρώπους, αλλά είναι κληρονομιά, περιουσία και δικαιώματα της ανθρωπότητας, που καμιά γενιά δεν μπορεί να παραχωρήσει σε ιδιώτες. Πάνω σ αυτά στηρίζεται κάθε τι που δημιουργείται ή "παράγεται" στην κοινωνία. Πάνω σ αυτά θεμελιώνεται το δικαίωμα της κοινωνίας για κάθε τι που συναποτελεί τον πλούτο της ανθρωπότητας.

Άλλωστε, αν κάτι έχει γίνει οφθαλμοφανές πλέον σήμερα (θυμηθείτε με τι "επιστημονικό" τρόπο μείωσαν τους μισθούς μας), είναι ότι η οικονομική πρακτική, δεν είναι επιστήμη όπως η φυσική ή η χημεία, αλλά είναι διαποτισμένη μέχρι το μεδούλι απ την πολιτική. Αυτό περιγράφει και εξηγεί υπέροχα ο Γιώργος Καραμπελιάς («Η νέα εποχή του παγκόσμιου καπιταλισμού»):
«Για να κατανοήσουμε το σημερινό χρηματιστηριακό φαινόμενο και την
είσοδο στην εποχή της «εικονικής οικονομίας», θα πρέπει να εισάγουμε την έννοια του «κοινωνικού εργοστασίου» και μάλιστα σε πλανητική κλίμακα. 
Οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν αποσπούν απλώς υπεραξία απ τους
συγκεκριμένους εργαζόμενους, αλλά από το σύνολο του πλανήτη, μέσω μιας μυθώδους μεταφοράς πόρων που επιτρέπει το χρηματιστήριο και οι αδιάκοπες μετακινήσεις των κεφαλαίων.
Αυτή η απόσπαση υπεραξίας δεν πραγματοποιείται μέσω της άμεσης
εργασιακής σχέσης, αλλά μέσω της υπαγωγής του συνόλου του πλανήτη
στην ηγεμονία του κεφαλαίου και μάλιστα του δυτικού.
Βρισκόμαστε μπροστά σ ένα νέο σύστημα απόσπασης της υπεραξίας σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, ένα σύστημα άμεσης μεταβολής της κοινωνίας σε αντικείμενο εκμετάλλευσης, όπου οι χρηματικές ροές, το μονοπώλιο της γνώσης-πληροφορίας και η στρατιωτική ισχύς μεταβάλλονται σε άμεσο παράγοντα αξιοποίησης του κεφαλαίου. Η αξιοποίηση του κεφαλαίου μεταβάλλεται σχεδόν άμεσα σε πολιτικό στοιχείο". 

Αν οι άνθρωποι πάψουν ν αποδέχονται σαν λογική τη σημερινή κατάσταση και συνειδητοποιήσουν τα δικαιώματά τους, το σύστημα θα έχει καταρρεύσει. Γιατί κατά τα 9/10 η κυριαρχία των ελίτ στηρίζεται στην προπαγάνδα και τη διαφθορά και μόνο κατά το 1/10 στη δύναμη και τα όπλα. Αν η προπαγάνδα καταρρεύσει, εκμηδενίζεται η αποτελεσματικότητα και της βίας.
Η μεγάλη μάχη λοιπόν πρέπει να δοθεί γι αυτές τις κρυμμένες αντιλήψεις και ιδέες που κανείς δεν συζητά σήμερα. Οι άνθρωποι πρέπει να συνειδητοποιήσουν τα δικαιώματά τους.
Πιθανόν θα μας κατηγορήσουν για "λαϊκιστές". Ε, ναι! Είμαστε λαϊκιστές. ΣΤΗ ΝΙΟΣΤΗ! Γιατί ενδιαφερόμαστε για όλους τους λαούς, σ όλο τον πλανήτη. Δηλαδή, είμαστε ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΕΣ! Ας μας κατηγορήσουν...

15 Οκτώβρη 2018
Γιώργος Παπανικολάου


Να μια ιδέα του πως μπορεί να χρησιμεύσει το άρθρο για ν αποστομώσεις γρήγορα "ανασκευαστές" της θεωρίας του Μάρξ...

Γιατι ο Μαρξ Ειχε Αδικο Iakovos Jazz
Ένα παραμυθάκι για μικρά παιδιά και χωρίς δράκους... μόνο μαρξιστές. Μια ιδέα του τι κυκλοφορεί στο ίντερνετ και διαδίδεται απ τα think tank του νεοφιλελευθερισμού  και πως μπορείς γρήγορα να τους αποστομώσεις.

https://www.scribd.com/document/394705332/%CE%93%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%B9-%CE%BF-%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%BE-%CE%95%CE%B9%CF%87%CE%B5-%CE%91%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF-Iakovos-Jazz


Η επιστημονική επανάσταση δεν οφείλεται μόνο στο έργο μερικών επιφανών στοχαστών. Αυτοί κατάφεραν ό,τι κατάφεραν, αφ ενός επειδή βρήκαν ένα ώριμο και πλούσιο υπόβαθρο απ τα χειρόγραφα συγγράμματα της αρχαιότητας και αφετέρου επειδή εξέφρασαν με το έργο τους την ανάγκη που γεννήθηκε στις συγκεκριμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες για μια νέα οπτική στη θέαση και μια νέα βάση για την κατανόηση του υλικού σύμπαντος.
("Επιστήμη, Τεχνολογία και Μηχανιστική Φιλοσοφία, μια προσέγγιση στην επιστημονική επανάσταση", Πτυχιακή της Αθηνάς Παπαναστασίου).



Ένγκελς: "Το ότι τα καθαρά μαθηματικά, ισχύουν ανεξάρτητα από την ειδική εμπειρία του κάθε ατόμου, είναι βέβαια σωστό (σ.σ δηλ η έννοια είναι μέσο προσέγγισης για το κάθε άτομο ξεχωριστά). Όμως για να μπορεί να μετράει ο άνθρωπος, δεν αρκεί μόνο να υπάρχουν τα μετρήσιμα αντικείμενα, αλλά είναι απαραίτητη και η ύπαρξη της ικανότητας του: παραβλέπει κατά τη στιγμή της θεώρησης αυτών των αντικειμένων, όλες τις άλλες ιδιότητες, εκτός του αριθμού των. Αυτή όμως η ικανότητα είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης, που βασίζεται αποκλειστικά στην εμπειρία. Όπως την έννοια του αριθμού, έτσι και την έννοια του σχήματος, την έχουμε πάρει αποκλειστικά από τον εξωτερικό κόσμο και δεν ξεπήδησε καθόλου από το κεφάλι μας σαν προϊόν δήθεν της καθαρής σκέψης".
Δηλ το πραγματικό υποκείμενο της γνώσης δεν είναι ένα άτομο, είναι η κοινωνία. Σε σχέση με την κοινωνία, το περιεχόμενο των εννοιών δεν είναι καθορισμένο απ τη συνείδηση, δεν είναι υποκειμενικό, δεν έχει εισαχθεί στον κόσμο των φαινομένων απ το υποκείμενο, αλλά αυτό το υποκείμενο το αντλεί απ την αντικειμενική πραγματικότητα και το εκφράζει κάτω από ιδεατή μορφή.
Μάρξ: "Η άποψη του παλιού υλισμού είναι "η κοινωνία των πολιτών". Η άποψη του καινούργιου υλισμού είναι η ανθρώπινη κοινωνία ή η κοινωνικοποιημένη ανθρωπότητα".





Μια μικρή ομάδα Ελβετών ερευνητών του Eidgenössische Technische Hochschule (Ομοσπονδιακό Πολυτεχνείο) στη Ζυρίχη, υπό τον Dr. James Glattfelder, τόλμησε να ερευνήσει το ζήτημα. Αφετηρία τους ήταν η γνώση ότι «η πραγματικότητα είναι σύνθετη και συνεπώς για την έρευνά της πρέπει να απελευθερωθούμε από κάθε δόγμα, αδιάφορο αν πρόκειται για “θεωρίες συνωμοσίας” ή για “ελεύθερες αγορές”. Η ανάλυσή μας θεμελιώνεται πάνω σε πραγματικά δεδομένα». «Αξιολογήθηκαν τριάντα εφτά (37) εκατομμύρια στοιχεία διεθνών επιχειρήσεων και επενδυτών του έτους 2007 και διαπιστώθηκε ότι καταλήγουν σε 43.060 πολυεθνικά συγκροτήματα. Το επόμενο βήμα ήταν η ανάλυση των κάθετων διασυνδέσεων και διαπιστώθηκε ότι κάθε ένα από τα λεγόμενα Holdings και λοιπά δίκτυα συμμετέχει κατά μέσο όρο τουλάχιστον σε 20 άλλα. Από αυτό προκύπτει, με τη σειρά του, ότι τελικά 1.318 κοντσέρν σχηματίζουν τον πυρήνα αυτών των διαπλεκόμενων σχέσεων ιδιοκτησίας. Κι όμως η ανάλυση δεν τελειώνει με αυτή τη διαπίστωση, γιατί ακόμα και στο εσωτερικό αυτού του “σκληρού πυρήνα” εμφανίζονται δομές κάθετης διασύνδεσης που καταλήγουν σε 147 επιχειρήσεις, οι περισσότερες των οποίων είναι τράπεζες που ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας.
Μια άλλη έρευνα, της Maria Lourdes, με τίτλο «Wem gehört die WeltWer beherrscht die Weltwirtschaft?» («Σε ποιον ανήκει ο κόσμος; Ποιος εξουσιάζει την παγκόσμια οικονομία;»), αποκαλύπτει ότι οι 50 από τις 147 μεγαλύτερες εταιρείες στον κόσμο ελέγχονται από την οικογενειακή δυναστεία των Ρότσιλντ, αποκαλύπτει δηλαδή πως η καπιταλιστική βαρβαρότητα και το ανθρώπινο δράμα έχουν ονόματα και διευθύνσεις ανθρώπων που κατοικούν σ’ αυτόν τον πλανήτη και δεν είναι δημιούργημα «θεωριών συνωμοσίας», Λογικά, άλλες 50 θα ανήκουν στην δυναστεία Ροκφέλερ και οι υπόλοιπες στις υπόλοιπες μικρότερες δυναστείες…»



Οι κουκίδες στο χάρτη που δείχνουν τον τόπο όπου παρουσιάζονται κάθε φορά οι καινοτομίες, μετακινούνται από ήπειρο σε ήπειρο, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας της ανθρωπότητας.

(Ιστορία της ανθρωπότητας της Unesco).


Η λειτουργία της δημοκρατίας, των θεσμών της, της κοινωνίας των πολιτών είναι και αυτό οικονομικό-παραγωγικό μέγεθος...
Ο νομπελίστας Αμάρτια Σεν απέδειξε ότι η ελευθερία, η δημοκρατία, η ανάπτυξη της γενικής μόρφωσης, αποτελούν άμεσες παραγωγικές δυνάμεις για την ίδια την οικονομία. Στοιχεία διασφάλισης της ανάπτυξής της...
(Ν. Κοτζιάς, "Η πολιτική σωτηρίας ενάντια στην Τρόϊκα").




Τέτοια αύξηση της παραγωγικής δύναμης, μηχάνημα που δεν του κοστίζει τίποτα, είναι ο καταμερισμός της εργασίας και ο συνδυασμός της εργασίας μέσα στην παραγωγική διαδικασία.
Μια άλλη παραγωγική δύναμη που δεν κοστίζει τίποτα στο κεφάλαιο, είναι η επιστημονική δύναμη.  Την τελευταία μπορεί όμως να την ιδιοποιηθεί μόνο με τη χρήση των μηχανημάτων (εν μέρει και στη χημική διαδικασία).
Η αύξηση του πληθυσμού αποτελεί μια τέτοια παραγωγική δύναμη που δεν κοστίζει τίποτα στο κεφάλαιο. Μ ένα λόγο, όλες οι κοινωνικές δυνάμεις που αναπτύσσονται με την αύξηση του πληθυσμού και την ιστορική εξέλιξη της κοινωνίας, δεν κοστίζουν τίποτα στο κεφάλαιο.
Στο μέτρο όμως που για να χρησιμοποιηθούν στην άμεση παραγωγική διαδικασία χρειάζονται και οι ίδιες ένα υπόβαθρο, δημιουργημένο απ την εργασία, που υπάρχει δηλ με τη μορφή αντικειμενοποιημένης εργασίας - στο μέτρο λοιπόν που και οι ίδιες είναι αξίες - το κεφάλαιο μόνο με ισοδύναμο αντάλλαγμα μπορεί να τις ιδιοποιηθεί.
(Μαρξ, "Βασικές γραμμές της κριτικής της πολιτικής οικονομίας, Grundrisse,τ. 2, σελ 587-588).

Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

Εις δόξαν του κέρδους,



Εις δόξαν του κέρδους,
"του μεγαλύτερου και μοναδικού κινήτρου κάθε νέας ιδέας"...


Το Διαδίκτυο (Internet), η μεγαλύτερη και πιο σημαντική τεχνολογία του 21ου αιώνα, δημιουργήθηκε χάρη σε μια κρατική πρωτοβουλία.
(Το ARPANET, ο πρόγονος του Internet, δημιουργήθηκε απ το υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ στο τέλος της δεκαετίας του '60. Το Internet δημιουργήθηκε το 1983 με τη σύνδεση στο ARPANET όλων των ερευνητικών δικτύων).
Η ιδέα του Internet γεννήθηκε όταν οι επιστήμονες των υπολογιστών θέλησαν να μοιραστούν τις πληροφορίες των ερευνών τους και να κάνουν διαθέσιμους τους πόρους υπολογιστικών συστημάτων, ακόμα και στον πιο απομακρυσμένο χρήστη.
"Η ανάγκη είναι η μητέρα κάθε εφεύρεσης", Μάρτιν Κούπερ, εφευρέτης του κινητού τηλεφώνου, υπάλληλος στη MOTOROLA την εποχή της εφεύρεσης.
Ο Παγκόσμιος Ιστός (WWW), δημιουργήθηκε σαν ένα έργο του CERN (Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικής Έρευνας), απ τον επιστήμονα Tim Berners-Lee, to 1989, ο οποίος δημιούργησε και το πρώτο πρόγραμμα πλοήγησης στον Ιστό. Ο Tim Berners-Lee και οι συνεργάτες του, δεν διεκδίκησαν καμιά πατέντα, αλλά αποφάσισαν  η εφεύρεσή τους να μην αποτελέσει τμήμα κάποιας συγκεκριμένης εταιρείας, αλλά κτήση όλου του κόσμου (σε αντίθεση βεβαίως με τον Bill Gates και τα Windows του).
Τζόζεφ Στίγκλιτς, οικονομολόγος, πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων των ΗΠΑ επί κυβέρνησης Bill Clinton:
"Στο Συμβούλιο υπολογίσαμε τη μέση κοινωνική απόδοση των κρατικών προγραμμάτων έρευνας και ανάπτυξης και βρήκαμε ότι ξεπερνούσε κατά πολύ το 50% (πολύ υψηλότερη από προγράμματα άλλων τομέων επένδυσης και από προγράμματα έρευνας και ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα".

(Απ το Βιογραφικό του Γιατρού Γεωργίου Παπανικολάου, του ανθρώπου που ανακάλυψε την πρωτοποριακή κυτταροδιαγνωστική μέθοδο γνωστή ως Τεστ Παπ)
Όταν γύρισε στην Ελλάδα (1910), ο Παπανικολάου διαπίστωσε ότι οι συνθήκες δεν ήταν ευνοϊκές για τα μελλοντικά του σχέδια. Αμέσως μετά το γάμο του με την Ανδρομάχη Μαυρογένη, αποφάσισε να φύγει πάλι για το εξωτερικό, διευκρινίζοντας στους γονείς του πως «το ιδανικόν μου δεν είναι να πλουτίσω, ούτε να ζήσω ευτυχής αλλά να εργασθώ, να δράσω, να δημιουργήσω, να κάμω κάτι τι αντάξιον ενός ανθρώπου ηθικού και δυνατού».

6 Οκτώβρη 2018
Γιώργος Παπανικολάου

BONUS
Ο Άλμπερτ Αινστάιν για την Έμι Νέδερ, τη μεγάλη  μαθηματικό, στο αποχαιρετιστήριο-ευχαριστήριο γράμμα του:
“Οι προσπάθειες των περισσότερων ανθρώπων αναλίσκονται στην πάλη για το καθημερινό ψωμί τους, αλλά και οι περισσότεροι από εκείνους που, είτε μέσω της τύχης ή με  κάποιο ιδιαίτερο δώρο, απαλλάσσονται από αυτό τον αγώνα, απορροφώνται σε μεγάλο βαθμό στην περαιτέρω βελτίωση της περιουσίας τους. Κάτω από την προσπάθεια αυτή, που κατευθύνεται προς τη συσσώρευση υλικών αγαθών, βρίσκεται πολύ συχνά η ψευδαίσθηση, ότι αυτός είναι ο πιο σημαντικός και επιθυμητός στόχος προς επίτευξη. Όμως υπάρχει, ευτυχώς, μια μειοψηφία που αποτελείται από εκείνες και εκείνους που αναγνωρίζουν νωρίς στη ζωή τους ότι οι πιο όμορφες και ικανοποιητικές εμπειρίες διαθέσιμες σε όλη την ανθρωπότητα, δεν προέρχονται από τον εξωτερικό κόσμο, αλλά σχετίζονται με την ανάπτυξη των αισθημάτων της σκέψης και δράσης των ατόμων. Οι γνήσιοι καλλιτέχνες, ερευνητές και διανοητές ήταν πάντα άνθρωποι αυτού του είδους. Και όσο διακριτική είναι η ζωή των ανθρώπων αυτών, τόσο -και παρά ταύτα- οι καρποί των προσπαθειών τους είναι τα πιο πολύτιμα δώρα που μια γενιά μπορεί να κάνει στις επόμενες….”




Ο κατά κόσμον Οδυσσέας Αλεπουδέλης, του Παναγιώτη και της Μαρίας Βρανά, με πατρική καταγωγή από την Παναγιούδα Λέσβου και γεννημένος στις 2 Νοεμβρίου του 1911 στο Ηράκλειο Κρήτης, ήταν το τελευταίο παιδί από τα έξι της οικογένειας. Ανατρεπτικός κι επαναστάτης από πολύ μικρή ηλικία, επέλεξε το ψευδώνυμο Ελύτης με το οποίο θα χαράξει τη δική του πορεία στον κόσμο και θα καταξιωθεί, αντί να χρησιμοποιήσει το κανονικό του επίθετο. Η επιλογή του αυτή συνοδεύτηκε με εκείνη της άρνησης να αναλάβει το πατρικό εργοστάσιο σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας που διατηρούσε η οικογένεια στο Ηράκλειο Κρήτης.

Όπως δηλώνει ο ίδιος σε συνέντευξή του που φυλάσσεται στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του ΑΠΘ: «Το πραγματικό μου όνομα κουβαλούσε το βάρος μιας μικρής εμπορικής και βιομηχανικής φήμης που για όσους το έφεραν με υπερηφάνεια -και ήταν όλοι τους άνθρωποι που μόνη τους φιλοδοξία ήτανε το κέρδος – θα ήταν μεγάλη δυστυχία να το δούνε να ταυτίζεται με την υπόσταση ενός ποιητικού έργου παράξενου και ριψοκίνδυνου… Πήρα ψευδώνυμο γιατί θα ήτανε ντροπή να φτιάξω ένα έργο για το οποίο αφιέρωνα όλες μου τις δυνάμεις, όλο μου το πάθος μου για την αφιλοκέρδεια και να το ταυτίσω, ύστερα, με ένα όνομα συνυφασμένο με ο, τι ατομικά εγώ μισώ, δηλαδή, το πρακτικό πνεύμα, την εμπορική πίστη, τον άκρατο ωφελιμισμό».

Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Τα κορόϊδα πάντα πληρώνουν τα χρέη των ιδιωτών.


Τα κορόϊδα πάντα πληρώνουν τα χρέη των ιδιωτών.

Η "διαμάχη" ιδιωτικής πρωτοβουλίας και κρατιστών (ή σοσιαλμανών), άλλοτε και τώρα. Σταθερή αξία τα κορόϊδα, που ΠΑΝΤΑ πληρώνουν τα χρέη των ιδιωτών...

Σε πολλούς επικρατεί η εντύπωση ότι αυτό που συνέβη στην τωρινή οικονομική κρίση είναι πρωτοφανές. Δηλ. τα χρέη και τις ζημιές του ιδιωτικού τομέα και των τραπεζών, να φορτώνονται στις πλάτες του δημοσίου και να τα πληρώνουν οι πολίτες. Δυστυχώς αυτό είναι ένα φαινόμενο που συνέβη και πάλι πριν τρεις-τέσσερεις δεκαετίες. Κατά ένα πολύ περίεργο τρόπο, τα "Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης" δεν αναφέρονται καθόλου σ αυτό το παρελθόν.
Στην Ελλάδα τις δεκαετίες '70, '80, '90, είχαμε την εξέλιξη του σκανδάλου των "προβληματικών επιχειρήσεων", όπως ευρηματικά ονομάστηκε η χρεωκοπία εκατοντάδων μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων και χιλιάδων χαρακτηρισμένων σαν "ζημιογόνων" (ένα ατομικό δηλ ζήτημα ιδιωτών), και την εξυγίανσή τους απ το δημόσιο (υπό την απειλή απόλυσης των χιλιάδων εργαζομένων σ αυτές), με τη μεταφορά των χρεών τους στις τσέπες  των πολιτών και την πώλησή τους στο τέλος, σε εξευτελιστικές τιμές, σε ιδιώτες.
Ήδη ένας μεγάλος αριθμός "προβληματικών επιχειρήσεων" έφτασε σε αδιέξοδο ήδη απ τα μέσα της δεκαετίας του ΄70 (με την εμφάνιση της παγκόσμιας ύφεσης), εξ αιτίας των δανείων που πήραν οι ιδιοκτήτες τους απ τη χούντα ["...είναι γεγονός ότι οι "κακοχτισμένες" ελληνικές βιομηχανίες που δεν έχουν υγιά κεφαλαιακή διάρθρωση, κλονίζονται τώρα ισχυρά απ τις "σεισμικές δονήσεις" που προκαλεί η παρατεταμένη οικονομική ύφεση. Τώρα αποδεικνύεται πόση αξία έχουν οι αθρόες ιδρύσεις βιομηχανιών, που χωρίς πρόγραμμα γίνονταν στα χρόνια της επταετίας, και οι οποίες στηρίζονταν στα δάνεια που εξασφάλιζαν, έναντι προμήθειας βέβαια, οι άνθρωποι της χούντας. Τώρα κινδυνεύουν όλα να σωριαστούν σαν πύργοι από τραπουλόχαρτα...", "Οικονομικός Ταχυδρόμος, 12/3/1981].
Σε δημοσίευμα της φιλοχουντικής εφημερίδας "Ελληνικός Βορράς" γράφονταν για την επταετία: "...ο ελληνικός λαός γνώριζε πολλούς που συνέπηξαν εταιρείαν περιορισμένης ευθύνης, δηλ εταιρείαν 200 χιλ δρχ και επήραν δάνεια 100 και 200 εκατ δρχ...".
Στα 1971, οι φοροαπαλλαγές των 464 μεγαλύτερων επιχειρήσεων, ήταν 3 φορές υψηλότερες απ τους φόρους που είχαν καταβάλλει.
Μετά τη χούντα, οι κυβερνήσεις της Ν.Δ. πραγματοποίησαν μια τεράστια μεταφορά των καταθέσεων απ τις τράπεζες στις τσέπες των ευνοούμενων επιχειρηματιών, ακολουθώντας την πρακτική των μεγάλων και φθηνών δανείων (για την "ανάπτυξη" φυσικά). Το τι συνέβαινε, το διαβάζουμε στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο", στις 26/3/1981: "Οι επιχειρηματίες αυτοί, κακομαθημένοι απ τα πρόσφατα δάνεια της χούντας, έμαθαν να δουλεύουν με ξένα χρήματα, μη διακινδυνεύοντας ούτε μια δεκάρα δική τους. Ακόμη έμαθαν να συγχέουν την τσέπη τους με το ταμείο της βιομηχανίας. Η αγορά έχει βουήξει τις τελευταίες μέρες απ την περίπτωση βιομήχανου διαθέτοντος 3 βιώσιμες επιχειρήσεις, εκ των οποίων έκλεισε ήδη τη μία, και απειλεί να κλείσει και τη δεύτερη, με αφορμή το γεγονός ότι η Εθνική Τράπεζα δεν του δίνει νέα δάνεια. Σημειωτέον ότι ο ίδιος βιομήχανος, πριν από λίγους μήνες, αγόρασε γιωτ αξίας 2,5 εκατ δολαρίων και βίλλα στις Σπέτσες. Πως να επιζήσουν λοιπόν οι βιομηχανίες, όταν τις λεηλατούν οι ίδιοι οι βιομήχανοι;...".
Η ευρηματικότητα των επιχειρηματιών ως προς την καταλήστευση των επιχειρήσεών τους, ξεπερνούσε και τη φαντασία. Φυσικά ούτε οι κυβερνήσεις της Ν.Δ., ούτε του ΠΑΣΟΚ που ανέλαβε να λύσει το πρόβλημα μέσω του ΟΑΕ (Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, ή πιο σωστά ΤΑΑΚ-Ταμείο Ασφάλισης Απόρων Καπιταλιστών), ζήτησαν λογαριασμό γιατί χρεωκόπησαν, και ούτε εξήγησαν γιατί τους άφησαν να φύγουν όλοι, ελεύθεροι υποχρεώσεων...
Ο Α. Παπανδρέου σε συνέντευξή του δήλωνε: "Η εξυγίανση μιας επιχείρησης δεν πρέπει ν αποτελέσει ευκαιρία να επιρρίψει ο επιχειρηματίας το σχετικό κόστος στο κοινωνικό σύνολο". Φυσικά, έκανε το αντίθετο...
Ένας άλλος λόγος μεγέθυνσης των προβλημάτων των επιχειρήσεων, ήταν το άνοιγμα της οικονομίας, που επέβαλε η ένταξη στην ΕΟΚ (προβλεπότανε σταδιακή κατάργηση του προτιμησιακού καθεστώτος για την εγχώρια βιομηχανία στις προμήθειες του κρατικού προγράμματος).
Πως όμως να σταθούν οι επιχειρήσεις, χωρίς τις προνομιακές σχέσεις τους με το κράτος, που τις είχαν επιβάλλει οι βιομήχανοι με τους νόμους 3215/55 και 4484/65;
Η περίφημη διόγκωση του κράτους και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ήταν το άμεσο αποτέλεσμα του τρόπου ανάπτυξης του ιδιωτικού τομέα, μέσα απ τις κρατικές επιδοτήσεις, τα επιδοτούμενα επιτόκια, τις κρατικές δαπάνες και προμήθειες.
Γι αυτό και ο ΣΕΒ σε έκθεσή του προς την κυβέρνηση, πρότεινε διάφορους τρόπους (νόμιμους ή όχι, όπως χαρακτηριστικά διευκρίνιζε), για την προστασία των εγχώριων προμηθευτών (κατάτμηση διαγωνισμών, προδιαγραφές, όρους παράδοσης κ.α.).
Αυτό λοιπόν ήταν το ζήτημα των "προβληματικών επιχειρήσεων". Ένα ζήτημα κατ εξοχήν πολιτικό. Οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί και οι πολιτικοί που έλεγχαν το κράτος, αποφάσιζαν εξ ονόματός του και εξ ονόματος της τσέπης των πολιτών. Η αντίληψή τους ήταν ότι ο κρατικός τομέας πρέπει να είναι δεκανίκι του ιδιωτικού τομέα. Πόσο "κρατιστές" ή "σοσιαλμανείς" ήταν, μπορείτε να το κρίνετε απ τις πράξεις τους...*
Αυτός είναι ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα, που σήμερα μας βεβαιώνουν όλοι ότι μπορεί να κάνει θαύματα και είναι ο μόνος, μας λένε, που θα φέρει την περίφημη "ανάπτυξη". Ας τους πιστέψουμε άλλη μια φορά... (άλλωστε, αφού όλα τα προηγούμενα δεν τα βρίσκει κανείς ούτε στην TV, ούτε στα έντυπα που κυκλοφορούν, άρα δεν υπήρξαν στην πραγματικότητα...).

Λάρισα 23 Σεπτέμβρη 2018
Γιώργος Παπανικολάου

 *Ο Στρατής Ανδρεάδης, την εικοσαετία 1953-1974 είχε δημιουργήσει μια αυτοκρατορία με τράπεζες και επιχειρήσεις (τον μεγαλύτερο επιχειρηματικό όμιλο στην Ελλάδα), χρηματοδοτώντας παράνομα τις επιχειρήσεις του με τα χρήματα των καταθετών στις τράπεζές του (ο Κωσκωτάς της εποχής του).
Η Τράπεζα της Ελλάδας που έκανε έλεγχο, μιλούσε για παρανομίες του Ανδρεάδη. Ο Παπαληγούρας (Υπουργός Συντονισμού) σκεφτόταν τι να κάνει. Οι Γ. Ράλλης (Υπουργός Προεδρίας) και Ι. Βαρβιτσιώτης (Υπουργός Εμπορίου), τον συμβούλευσαν να μην ασκήσει δίωξη, "γιατί τέτοια παραπτώματα ήταν συνήθη" εκείνη την εποχή (Ν. Νικολάου, "Η βεντέτα Καραμανλή-Παπαληγούρα με τον Ανδρεάδη").
Το 1963 σε μια δίκη, ο Ανδρεάδης έδειξε προκλητικά την τσάντα του και είπε απευθυνόμενος σε πολιτικούς που είχαν έρθει σαν μάρτυρες: "Σας έχω όλους μέσα σ αυτήν". Επί της προεδρίας του στην Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, ο δικτάτορας Παπαδόπουλος ανακηρύχθηκε ισόβιος επίτιμος πρόεδρός της.
Ο Καραμανλής μέσα σε μια νύχτα, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, κρατικοποίησε όλες τις επιχειρήσεις του. Τότε οι βιομήχανοι τον είχαν χαρακτηρίσει σαν "σοσιαλμανή".



Βαρδινογιάννηδες, ο νόμος του ισχυρού και του χρήματος


ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΩΝ


Η βεντέτα Καραμανλή - Παπαληγούρα με τον Ανδρεάδη


Ο σκοτεινός «εθνάρχης» -Βίος και Πολιτεία Κωνσταντίνου Καραμανλή


Μιχάλης Σάλλας, εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι


Λαυρέντης Λαυρεντιάδης: Η άνοδος και η πτώση του Ελληνα Μίδα



Μέσω οφσόρ, νόμιμα και ηθικά

Οικονομικά «θαύματα» και θύματα της χούντας




Η Ολυμπιακή του Ωνάση [το καμάρι της ιδιωτικής πρωτοβουλίας επί Ωνάση, που πτώχευσε με την κρατικοποίησή της, σύμφωνα με τους θαυμαστές και προπαγανδιστές των ιδιωτών] (Απ την εκπομπή της Μηχανής του Χρόνου "Αφιέρωμα στην Ολυμπιακή Αεροπορία"):
Ο Ωνάσης το 1974 ζητούσε υψηλότερες επιδοτήσεις. Οι αξιώσεις του κρίθηκαν υπερβολικές. Έφταναν δηλ στο κόστος για την εξαγορά της εταιρείας. 60 εκατομμύρια δολάρια επιδότηση, δηλ χρήματα των ελλήνων φορολογουμένων, ζητούσε ο Ωνάσης. Με 68 η ελληνική κυβέρνηση την αγόρασε. Δηλ ζητούσε κάθε χρόνο περίπου επιδότηση, την αξία της Ολυμπιακής Αεροπορίας. Σύμφωνα με τη σύμβαση, το κράτος δεν μπορούσε να ελέγξει τα βιβλία της Ολυμπιακής, παρά το γεγονός ότι την επιδοτούσε. Όταν ο Ωνάσης έφτασε στην Αθήνα το 1975 για να διαπραγματευτεί την πώληση της Ολυμπιακής, η εταιρεία ήδη λογιστικά παρουσίαζε μεγάλη ζημιά.



Μποδοσάκης Αθανασιάδης

Δεν είναι συμπτωματικό ότι εμβληματική μορφή της ελληνικής βιομηχανίας κατά τη δεκαετία του 1930 ήταν χωρίς καμιά αμφιβολία ο Μποδοσάκης Αθανασιάδης, επιχειρηματίας από τη Μικρά Ασία που διατηρούσε πολύ στενές σχέσεις με έλληνες "εξ επαγγέλματος" κινηματίες αξιωματικούς, των οποίων τις δραστηριότητες πολύ συχνά χρηματοδοτούσε. Στις απαρχές της δεκαετίας του 1930 βρισκόταν μάλλον περιθωριοποιημένος από την ελληνική οικονομική ζωή. Από το 1934 όμως, ο Μποδοσάκης εμπλέκεται όλο και περισσότερο στις δραστηριότητες του Πυριτιδοποιείου- Καλυκοποιείου (Πυρκάλ) και το 1936 αναλαμβάνει πλήρως τον έλεγχό του, με την υποστήριξη του Ιωάννη Δροσόπουλου. Η ανάπτυξη της εταιρείας θα είναι ραγδαία, όπως και η ενίσχυση της θέσης του Μποδοσάκη, ο οποίος σε ελάχιστο χρονικό διάστημα θα βρεθεί να ελέγχει πέρα από το Πυριτιδοποιείο- Καλυκοποιείο, την Ελληνική Εριουργία, που ήταν η μεγαλύτερη ελληνική βιομηχανία μάλλινων υφασμάτων και βασικός προμηθευτής του ελληνικού στρατού, την Ελληνική Εταιρεία Οίνων και Οινοπνευμάτων, η οποία βρέθηκε σε δύσκολη θέση μετά την απαγόρευση εξαγωγής ελληνικών οίνων στη Γαλλία, την Ελληνική Επιχείρηση Ελαστικού και την Εταιρεία Κατασκευής Αντιασφυξιογόνων Προσωπίδων. Η χρηματοδότηση αυτής της αυτοκρατορίας στηριζόταν κυρίως στην Εθνική Τράπεζα, ενώ η συμβολή του ίδιου του Μποδοσάκη ήταν μάλλον μικρή. Έτσι το 1932 τα ίδια κεφάλαια της επιχείρησης ήταν 18,2 εκατομμύρια δραχμές και οι υποχρεώσεις της 52 εκατομμύρια, εκ των οποίων τα 30 εκατομμύρια ήταν προκαταβολή που είχε δώσει το ελληνικό δημόσιο στην Πυρκάλ. ΤΟ 1938 τα κεφάλαια της εταιρείας είχαν ελάχιστα αυξηθεί, ήταν μόλις 22,2 εκατομμύρια δρχ, οι υποχρεώσεις της όμως προς τρίτους πλησίαζαν τα 1,1 δισεκατομμύρια δρχ. ΤΟ πυριτιδοποιείο ήταν σε θέση να επιβιώνει χάρη στην άφθονη χρηματοδότηση που του παρείχε η Εθνική Τράπεζα, η οποία σε τελική ανάλυση βρισκόταν εξαρτημένη από την επιχείρηση, ώστε να είναι διαρκώς υποχρεωμένη να διευρύνει τη χρηματοδότησή της και να συντηρεί τα φιλόδοξα επιχειρηματικά σχέδια του Μποδοσάκη. Κάθε πρόβλημα της Πυρκάλ ήταν στο εξής και ένα πρόβλημα για την εθνική, εφόσον οι χορηγήσεις στην εταιρεία ξεπερνούσαν το 1/12 του ενεργητικού της και πλησίαζαν το 30% των δανείων της. Μια τέτοια προνομιακή αντιμετώπιση δεν μπορεί να εξηγηθεί παρά μόνο από τις στενές σχέσεις Δροσόπουλου-Μεταξά-Μποδοσάκη - ο αμερικανός πρεσβευτής άλλωστε θεωρούσε τον τελευταίο μέλος της ομάδας Μεταξά μαζί με τους Δροσόπουλο, Α. Κανελλόπουλο, Ι. Διάκο και Κ. Μανιαδάκη. Διόλου συμπτωματικά όταν μετά το θάνατο του Ι. Δροσόπουλου ο Μποδοσάκης συγκρούστηκε με τον Αλ. Κορυζή, ο οποίος ανέλαβε διοικητής της ΕΤΕ και ο τελευταίος του έκοψε τη δανειακή υποστήριξη, τότε το ελληνικό κράτος ανέλαβε άμεσα τη χρηματοδότηση της Πυρκάλ.


(Κώστας Κωστής, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, "Η οικονομία 1932-1940", από την έκδοση των ΝΕΩΝ "Η δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά").