Η απόλυτη απονομιμοποίηση (τρεις και την κακή τους μέρα).

Η απόλυτη απονομιμοποίηση (τρεις και την κακή τους μέρα).

Οι συγκυβερνώντες μιλάνε για τα εκλογικά αποτελέσματα και τη σημασία τους σαν να επρόκειτο για μια χώρα όπου ισχύει η απλή αναλογική. Δυστυχώς γι αυτούς το υπάρχον, το πραγματικό, το νομιμοποιημένο απ τους ίδιους τους συγκυβερνώντες (αφού αυτοί το ψήφισαν) εκλογικό/πολιτικό σύστημα, κλέβει 50 έδρες απ όλους τους άλλους και τις δίνει στο 1ο κόμμα. Και πρώτο κόμμα οι εκλογές έδειξαν ότι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

«Το εκλογικό αποτέλεσμα διέλυσε κάθε πρόσχημα νομιμοποίησης της κυβέρνησης. Ας κάνει ότι δεν καταλαβαίνει ο κ. Σαμαράς. Η ΝΔ χάνει 7 μονάδες και το ΠΑΣΟΚ 5 μονάδες. Αν είχαν διεξαχθεί εθνικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε 130 έδρες και η ΝΔ 69. Με ποια ηθική και πολιτική νομιμοποίηση θα διαπραγματευτεί αυτή η κυβέρνηση για το χρέος ή θα εφαρμόσει νέα μέτρα και νέο μνημόνιο;» τόνισε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρας, ζητώντας την προκήρυξη πρόωρων εκλογών «ώστε να αποκατασταθεί η δημοκρατική νομιμότητα».

Είναι διπλή και τριπλή όμως, η απονομιμοποίησή τους τώρα, γιατί δεν ξεχνάμε βέβαια, πως πρόκειται για πολιτικούς απατεώνες, που το «προεκλογικό τους πρόγραμμα», κυκλοφορεί ακόμα στο ίντερνετ (αν και το έθαψαν στη σελίδα τους), για να γελάει κάθε πικραμένος, με όσα υπόσχονταν τον Ιούνη του 2012, και που κάποιοι (καλώς, έστω και αργά), το θυμήθηκαν λίγες μέρες πριν τις εκλογές (κι ας ελπίσουμε ότι σταθερά και αποφασιστικά θα το προβάλλουν και δεν θα το ξεχάσουν τις επόμενες μέρες). Διότι όπως έδειξε ο Λαφαζάνης το βράδυ των εκλογών, είναι το επιχείρημα που βουλώνει το στόμα των Πρετεντέρηδων κι όσων εκθειάζουν τη «δημοκρατία τους».

Αλλά εκτός από πολιτικοί απατεώνες, είναι και κοινοί εγκληματίες, γιατί δεν ξεχνάμε βέβαια, πως το ένα εκατομμύριο μάρκα του Τσουκάτου, είναι το ένα απ τα 100 εκατομμύρια μάρκα που πλήρωσε η SIEMENS, λαδώνοντας το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τους σφογκοκολάριούς τους. Κι αυτά τα 99 εκατομμύρια που λείπουν, είναι κρυμμένα στα χέρια κάποιων απ τους σημερινούς σωτήρες μας. Αλλά ξέρουμε επίσης, πως τα κλεμμένα δεν είναι μόνο της SIEMENS, κι ότι ανέρχονται όχι σε εκατομμύρια, αλλά σε δισεκατομμύρια.

Τα αποτελέσματα έκαναν και κάποιους, να θυμηθούν και το θέμα των συμμαχιών, που το είχαν ξεχάσει όταν κατάρτιζαν τα κομματικά τους ψηφοδέλτια πριν τις εκλογές. Το σύνθημά τους «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν», δείχνει πως χωρίς αυτό το αποτέλεσμα, δεν θα είχαν καταλάβει, ούτε τι συμμαχίες πρέπει να κάνουν, ούτε με τι σύστημα έχουν να κάνουν: οι πολιτικοί απατεώνες, οι κλέφτες και οι εγκληματίες, που έχουν ενσωματώσει στο καθεστώς τους όλους τους θεσμούς (σε σημείο που να ισχυρίζονται ότι το κλείσιμο της ΕΡΤ δεν ήταν αντισυνταγματικό!), δεν φεύγουν με εκλογές. Πρέπει να τους διώξεις με κλωτσιές. Κι αν θεωρούν «κομματικό κοπάδι και κτήμα τους» την ψήφο τη δική μου και άλλων συμπολιτών στον ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύω πως θ απογοητευτούν στο μέλλον γι άλλη μια φορά. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τους «επαναστάτες» των εκλογικών ποσοστών του 0,00…%. Καθώς και για όσους ενώ εύστοχα και θαρραλέα αναδεικνύουν τα ζητήματα επιβίωσης του λαού και της ανατροπής του δοσιλογικού καθεστώτος, θεωρούν «κόκκινες γραμμές τα εθνικά θέματα».

Ο λαός και οι άμεσες, επείγουσες ανάγκες του σήμερα, δεν ζητάνε ούτε «κυβέρνηση της αριστεράς», ούτε καμιά «λαϊκή εξουσία», ούτε πρόγραμμα 20ετίας, ούτε επιτακτικά εδώ και τώρα, λύση στα εθνικά θέματα.

Υπάρχουν συγκεκριμένες, μεγάλες μάζες του λαού, που πνίγονται στα χρέη και έχουν άμεσα πρόβλημα επιβίωσης, και το σάπιο/δοσιλογικό καθεστώς και η έλλειψη δημοκρατίας, τους στερούν κάθε δυνατότητα να βρουν άμεσες λύσεις. Όσο δεν βλέπουν μια ουσιαστική και άμεση προοπτική (γκρέμισμα καθεστώτος, δημοκρατία) να προβάλλεται και να παλεύεται απ τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, τόσο απογοητεύονται, και κάποιοι καταφεύγουν και σε λύσεις σαν της Χρυσής Αυγής.

Να δούμε πόσο ακόμα κάποιοι θα ξεχνάνε αυτές τις άμεσες, τις επείγουσες ανάγκες της κοινωνίας, και θα παλεύουν «για αλλαγή των συσχετισμών» (δηλ για «λαϊκές εξουσίες», για «κυβερνήσεις της αριστεράς», για «τα εθνικά μας θέματα», κι άλλα τέτοια μεγαλόπνοα σχέδια), βασιζόμενοι στη μη βίαιη (μέχρι τώρα) αντίδραση της κοινωνίας που πνίγεται.

26 Μάη 2014

Γιώργος Παπανικολάου

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ,
του Γιώργου Παπανικολάου,
"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ" ΛΑΡΙΣΑΣ 

http://www.scribd.com/doc/226953733/%CE%97-%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%A5%CE%A4%CE%97-%CE%91%CE%A0%CE%9F%CE%9D%CE%9F%CE%9C%CE%99%CE%9C%CE%9F%CE%A0%CE%9F%CE%99%CE%97%CE%A3%CE%97-%CE%95%CE%9B%CE%95%CE%A5%CE%98%CE%95%CE%A1%CE%99%CE%91



 Καταγγελία – σοκ ! Ωμή παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης καταγγέλλει πρόεδρος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών

Ωμή παρέμβαση στο έργο της Δικαιοσύνης καταγγέλλει πρόεδρος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με αφορμή την υπόθεση αντιδικίας μεταξύ του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη και του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Πάνου Καμμένου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η Πρόεδρος Πρωτοδικείου Ευαγγελία Γεωργίτση που εκδίκασε την αγωγή του Π. Καμμένου σε βάρος του Α. Γεωργιάδη, για συκοφαντική δυσφήμηση, όσον αφορά στην υπόθεση του σκάφους Iliatoras, καταγγέλλει -μέσω αναφοράς- την παρέμβαση και τις πιέσεις του προέδρου του Αρείου Πάγου ώστε να μειώσει τη χρηματική ποινή ειδάλλως θα τιμωρούνταν με. πειθαρχικό παράπτωμα και ως εκ τούτου δεν θα προαγόταν.

Σύμφωνα με την αναφορά-σοκ της προέδρου του δικαστηρίου η οποία εστάλη στον Υπουργό Δικαιοσύνης, με αριθμό πρωτοκόλλου 1605/24-04-2014, και κοινοποιήθηκε στην Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων, η καταγγέλλουσα δικαστικός τονίζει ότι δέχτηκε πιέσεις και απειλές για πρόωρο τερματισμό της πορείας της στο δικαστικό σώμα.

Όπως αναφέρει στην καταγγελία της: «Κλήθηκα από τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, χωρίς να γνωρίζω τον λόγο. Κατά την επίσκεψή μου στον τέταρτο όροφο του Αρείου Πάγου διαπίστωσα ότι ο κ. Πρόεδρος είχε δεχθεί προηγουμένως σε ακρόαση και τους τρεις συνέδρους της συνθέσεώς μου. Κατά την είσοδό μου στο γραφείο του κ. Προέδρου δέχτηκα, αιφνιδιαζόμενη, τις αυστηρές επιπλήξεις του, χωρίς καν να ακουστώ, για το έντονο ύφος με το οποίο είχα διατυπώσει την άποψή μου κατά τον χρόνο της προσδιάσκεψης».

Όπως αναφέρει η δικαστικός άκουγε έκπληκτη τον πρόεδρο του Αρείου Πάγου και απάντησε ότι δεν είχε γίνει καμία διάσκεψη! Διαπίστωσε δε, από όσα της είπε ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου, ότι είχε προηγηθεί διάσκεψη των υπόλοιπων μελών του δικαστηρίου εν αγνοία της και ουσιαστικά είχε ληφθεί απόφαση!

«Ο πρόεδρος συνέχιζε να με επιπλήττει, θεωρώντας απαράδεκτες τις συστάσεις μου προς τα μέλη της συνθέσεως, οι οποίες, κατά την άποψή του, «με καθιστούν γελοία», συνέχισε δε διατυπώνοντας την άποψή του ότι δεν έχω αντιληφθεί σοβαρά τον ρόλο μου ως δικαστικός λειτουργός», ότι «εκθέτω με την συμπεριφορά μου αυτή το δικαστικό σώμα», ότι του θυμίζω «ένα δικαστή από τη Θεσσαλονίκη που νόμιζε ότι ήταν αυτός ο μόνος έντιμος με αποτέλεσμα να μην τον συναναστρέφεται κανένας συνάδελφός του και να απομονωθεί»», σημειώνει στην αναφορά.

Για την ουσία της υπόθεσης αναφέρουμε ότι και οι υπόλοιποι δύο δικαστές οι οποίοι δίκασαν την υπόθεση συμφώνησαν με την καταδικαστική απόφαση εναντίον του υπουργού Άδωνι Γεωργιάδη διαφωνώντας μόνον ως προς το ύψος της χρηματικής ποινής. Εκατό χιλιάδες ευρώ είχε προτείνει η κυρία Γεωργίτση, δεκαπέντε εκείνοι με το επιχείρημα ότι το πρόστιμο ήταν δυσανάλογο των εισοδημάτων του, όταν για αντιδικίες μισθοσυντήρητων πολιτών (συκοφαντική δυσφήμιση), επιδικάζονται καθημερινά πρόστιμα των 30 και 50 χιλιάδων ευρώ…

Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός ότι σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, δεν υπήρξε έντονη αντίδραση από την πλευρά της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.

Το zougla.gr επικοινώνησε με τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου ο οποίος δήλωσε ότι  «είμαι ενήμερος για το θέμα. Έχω διαβάσει την αναφορά της Προέδρου Πρωτοδικών και θα εξετάσω την υπόθεση».

Από την πλευρά του ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης τόνισε στην εφημερίδα μας ότι «η πρόεδρος Πρωτοδικών στο δικαστήριο δεν με άφησε να μιλήσω σχεδόν καθόλου. Δεν γνωρίζω για την αναφορά που έχει κάνει και είμαι έτοιμος να προχωρήσω σε μηνύσεις».

Ενήμερος για την υπόθεση αυτή είναι και ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου Μιχάλης Θεοχαρίδης ο οποίος δεν θέλησε να προβεί σε οποιοδήποτε σχόλιο λόγω του θεσμικού του ρόλου.

 http://www.zougla.gr/greece/article/katagelia—sok

 http://politiko-kafeneio.gr/Forum/viewtopic.php?t=32772

Ελιά ή κελιά κύριε Βενιζέλο;

Του Κώστα Βαξεβάνη

Η μοναδική φράση του Ευάγγελου Βενιζέλου στην οποία σίγουρα δεν μπορείς να εντοπίσεις υποκρισία είναι αυτή που εκστόμισε σε ανύποπτο χρόνο στη Βουλή: «Δεν θα μας βάλετε εσείς φυλακή». Είναι μια φράση που συγκεντρώνει αγωνία, ένταση και, περιέργως, αλήθεια. Είναι βέβαια ενδιαφέρον πως είναι από τις σπάνιες φορές που ο Βενιζέλος χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο αντί του οικείου του και αγαπημένου του πρώτου ενικού. Έτσι το «δεν θα με βάλετε εμένα φυλακή» γίνεται «δεν θα μας βάλετε». Ακόμη και αυτός ο Ναπολέων του «εγώ» καταλαβαίνει πως δεν μπορεί να δείξει τόση αγωνία προτάσσοντας ένα προσωπικό φόβο. Άλλωστε με το «μας» της φυλακής στέλνει ένα μήνυμα και σε άλλους.

Ο Βενιζέλος πέρασε τη μισή του πολιτική ζωή να νομοθετεί ιδιοτρόπως και τυχαίως υπέρ συμφερόντων και την άλλη μισή να δημιουργεί τις νομικές καλύψεις, ακριβώς για να μην πάει φυλακή. Από εκείνη την αλλαγή που έκανε πριν δεκαετίες στον ποινικό κώδικα, με την οποία γλίτωσε τη φυλακή η αφρόκρεμα της Θεσσαλονίκης που είχε κάνει μεταγραφές στα Πανεπιστήμια με πλαστά χαρτιά έως τον νόμο για να μην πάνε φυλακή οι υπουργοί και από το σκάνδαλο Λαυρεντιάδη έως τα υποβρύχια και τη SIEMENS, ο Βενιζέλος αποδεικνύεται ευέλικτος χονδρέμπορος νόμων. Κάνει νόμους που κάποιους βολεύουν.
Η μεγάλη του επιτυχία όμως, όπως φαίνεται από τις αποκαλύψεις στο www.koutipandoras.gr, είναι το PSI. Το κούρεμα των ομολόγων και οι δανειακές συμβάσεις. Ως σήμερα η γενική εντύπωση είναι πως με το «κούρεμα» αφανίστηκαν οι μικροομολογιούχοι, έκλεισαν τα ασφαλιστικά ταμεία που είχαν ομόλογα του Δημοσίου και ευνοήθηκαν απλώς οι Τράπεζες, οι οποίες μετά από το κούρεμα «για να μην καταρρεύσουν» ανακεφαλαιοποιήθηκαν από τα λεφτά μας φυσικά. Κάτι που δεν έγινε με τα Ταμεία.
Κομμάτι της γενικής εικόνας πολιτικής ευθύνης Βενιζέλου, είναι πως ως Υπουργός Οικονομικών ενέταξε το «κούρεμα» και τις δανειακές συμβάσεις στο Αγγλικό Δίκαιο. Δηλαδή οι πιστωτές έχουν το δικαίωμα μέσω του Αγγλικού Δίκαιου, να προχωρήσουν σε κατάσχεση ελληνικών περιουσιακών στοιχείων (κτίρια, έσοδα, ελληνικό απόθεμα χρυσού, πλουτοπαραγωγικές πηγές κλπ), αν προκύψει διαφωνία μεταξύ των δύο μερών. Δηλαδή το Αγγλικό Δίκαιο εξασφαλίζει την από εκεί πλευρά και αφαιρεί από την Ελλάδα το όπλο της στάσης πληρωμών. Όλα αυτά, όπως άλλωστε και η υπαγωγή στα μνημόνια, εμφανίστηκαν ως αναγκαία.
Να όμως που τα έγγραφα που δημοσιοποιεί η «Πανδώρα», αποδεικνύουν ότι η υπαγωγή στο Αγγλικό Δίκαιο ήταν ένα προσωπικό παιχνίδι και μια επιλογή του Υπουργού Οικονομικών Ευάγγελου Βενιζέλου. Ο ίδιος ως υπουργός, ζήτησε από την αμερικανική εταιρεία «Cleary Gottlieb Steen and Hamilton» να παίξει το ρόλο συμβούλου στο ελληνικό PSI με αμοιβή αρκετών εκατομμυρίων. Ο Lee Buchheit, μετρ και μέτοχος της εταιρείας, ανέλαβε τις διαμεσολαβήσεις και τις επαφές με τους ομολογιούχους και ενημέρωνε τον Βενιζέλο προσωπικά. Ο Buchheit τέλη Ιουλίου 2011, ενημέρωσε τον Βενιζέλο προφορικά και στις 4 Αυγούστου και γραπτά, πως οι ομολογιούχοι προτείνουν να ενταχθούν οι διαδικασίες «κουρέματος» στο Αγγλικό Δίκαιο, ώστε να μην έχουν εκπλήξεις από πιθανή αλλαγή του ελληνικού νόμου στο μέλλον. Παρόλα αυτά, εξηγούσε στον Βενιζέλο πως η υπαγωγή στο Αγγλικό Δίκαιο έπρεπε να αποφευχθεί. Πρότεινε λοιπόν, εγγράφως πάντα, να διατηρηθούν τα ομόλογα στο Ελληνικό Δίκαιο και να δεσμευτεί η Ελλάδα πως εννοεί αυτό που ισχύει ως εκείνη την στιγμή. Έτσι οι πιστωτές εξασφαλίζονταν από την πιθανή νομική αλλαγή. Ο Buchheit είχε ενημερώσει επίσης για ένα μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας. Πως το σύνολο σχεδόν του χρέους της διεπόταν από το Ελληνικό Δίκαιο και ήταν πολύ εύκολο να πει στους πιστωτές πως έτσι θα παραμείνει. Δηλαδή μπορούσε να τους πει πρακτικά πως αν δεν το αποδεχθούν, η Ελλάδα μπορεί να κάνει στάση πληρωμών και να χάσουν τα λεφτά τους. Αυτά όλο πρότεινε ο άνθρωπος που πληρώθηκε για να παρέχει τις υπηρεσίες του για το PSI
Ο Βενιζέλος δεν έκανε τίποτα από όλα αυτά. Αντιθέτως, τις ημέρες που η εταιρεία του δίνει τη λύση, ο ίδιος συνομιλεί με ομολογιούχους με επιστολές, στις οποίες αναφέρει (από τον Ιούλιο ακόμη) πως το Δίκαιο που θα διέπει τη διαδικασία θα είναι το Αγγλικό. Έχει δηλαδή ήδη αποφασίσει και προωθεί μια επιζήμια επιλογή χωρίς διαπραγμάτευση. Τον Φεβρουάριο του 2012, λίγο δηλαδή πριν το PSI, τόσο ο πρωθυπουργός Παπαδήμος όσο και ο αναπληρωτής Υπουργός Οικονομικών Σαχινίδης, επισήμως δηλώνουν πως η Ελλάδα έχει επιλέξει να προωθήσει PSI με Ελληνικό Δίκαιο. Οκτώ μήνες όμως πριν ο Βενιζέλος έχει επιλέξει άλλη λύση. Το ερώτημα είναι αν Παπαδήμος και Σαχινίδης όταν κάνουν τις δηλώσεις λένε ψέματα ή αγνοούν και οι ίδιοι τις κινήσεις Βενιζέλου.
Δύο ημέρες πριν το PSI, ο Βενιζέλος σε συνέντευξή του στον Νίκο Χατζηνικολάου, δηλώνει πως είναι καλό το Αγγλικό Δίκαιο και για τις δανειακές και για τα ομόλογα. Δεν το εμφανίζει ως λύση που επέβαλαν δανειστές και ομολογιούχοι αλλά ως καλή δική του επιλογή. Λέει ψευδώς μάλιστα πως τις μελλοντικές διαφορές θα τις επιλύσουν τα ελληνικά δικαστήρια, ενώ η αλήθεια είναι πως τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου επιδικάζουν οποιαδήποτε διαφορά με βάση το Αγγλικό Δίκαιο.
Με τις ρυθμίσεις Βενιζέλου για το PSI κάποιοι κερδίζουν δισεκατομμύρια αφού δεν «κουρεύονται» όλα τα ομόλογα. Όσα ομόλογα κατέχει η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα και εταιρείες α λα Goldman Sachs εξαιρούνται του «κουρέματος». Τα ασφαλιστικά ταμεία και οι μικροομολογιούχοι καταστρέφονται, αλλά οι τράπεζες σώζονται. Το βασικό είναι πως η χώρα γίνεται όμηρος των δανειστών. Δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το όπλο της στάσης πληρωμών που είναι διαδικασία της ελεύθερης αγοράς. Οι πιστωτές θα πληρωθούν είτε κατάσχοντας τον ενεργειακό πλούτο της χώρας, είτε κατάσχοντας ελληνική περιουσία και τα αποθέματα χρυσού της Ελλάδας στο Λονδίνο. Η χώρα είναι ανοχύρωτη και παραδομένη, ενώ αναπαράγεται το φοβικό επιχείρημα «δεν γίνεται αλλιώς»
Οι αποφάσεις του Βενιζέλου για το PSI δεν είναι μια αβλεψία ή κακή εκτίμηση. Όλα τα στοιχεία που υπάρχουν αποδεικνύουν πως γνώριζε, μπορούσε να πράξει αλλιώς αλλά δεν το έκανε. Δηλαδή από ποινική πια και όχι πολιτική άποψη, έκανε παράβαση καθήκοντος και απιστία με δόλο.
Αυτός είναι ο λόγος που ο Βενιζέλος απειλεί, εκβιάζει πολιτικά και φοβάται μην χάσει την πολιτική και καναλική ασυλία. Μπορεί λοιπόν να λέει «Ελιά» αλλά στο μυαλό του έχει τα κελιά.

http://www.koutipandoras.gr/article/113484/elia-i-kelia-kyrie-venizelo

 Βενιζέλος ο ψευτοσυνταγματολόγος: Για τις ευρωεκλογές του 2009…

https://www.youtube.com/watch?v=NtRf68Jj0L0&feature=youtu.be

Τρία διδάγματα για την Αριστερά προς τη Κυβέρνηση Σωτηρίας
Του Νίκου Κοτζιά 

http://pratto.gr/2014/06/01/%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b1-%ce%b4%ce%b9%ce%b4%ce%ac%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%ac-%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%84/

 Τσίπρας : Καταργείστε το μπόνους και πάμε σε εκλογές

Απίστευτο ελιγμό κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση και ειδικά στον Ευάγγελο Βενιζέλο, που πρότεινε την κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών που προβλέπει ο εκλογικός νόμος για το πρώτο κόμμα.
Και μάλιστα, επιστρέφει με έναν εντυπωσιακό τρόπο την πρόκληση-πρόσκληση του ΠΑΣΟΚ για την κρίσιμη αυτή αλλαγή.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δηλώνει μεν ότι

αποδέχεται την κατάργηση του μπόνους, αλλά καλεί την κυβέρνηση να παραιτηθεί αμέσως, αφού σήμερα κυβερνά χάρη σε αυτό το μπόνους, το οποίο μάλιστα δεν δικαιούται και για ένα επιπλέον λόγο: ότι είναι πια δεύτερο κόμμα στην ελληνική κοινωνία, με βάση το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών!

«Η δική μας θέση παραμένει σταθερή. Θεωρούμε ότι δεν θα πρέπει να υπάρχει bonus εδρών. Εάν τώρα η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ άλλαξαν γνώμη και λένε ότι δεν χρειάζεται το bonus στο πρώτο κόμμα, “ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα”: πρώτον, για να φέρουν το εν λόγω νομοσχέδιο στη Βουλή και, δεύτερον, για να παραιτηθεί η κυβέρνηση, διότι δεν έχει καμία λαϊκή νομιμοποίηση» δήλωσε ο Δημήτρης Στρατούλης, βουλευτής και μέλος της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ.

 ΣΥΡΙΖΑ: ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ

http://i62.tinypic.com/o5upmh.jpg

Ο Μάρξ για τις τράπεζες δημιουργούς χρήματος και το δημόσιο χρέος

Ο Μάρξ για τις τράπεζες δημιουργούς χρήματος και το δημόσιο χρέος 

(Κ. Μάρξ, Κεφάλαιο, Τόμος Ι, σ. 779-781) 

«Το σύστημα της δημόσιας πίστης, δηλ. των κρατικών χρεών, που τις αρχές του τις ανακαλύπτουμε κιόλας στο μεσαίωνα στη Γένουα και στη Βενετία, διαδόθηκε σ’ όλη την Ευρώπη στη διάρκεια της περιόδου της μανιφακτούρας. Το αποικιακό σύστημα με το θαλάσσιο εμπόριό του και με τους εμπορικούς του πολέμους τού χρησίμευσε σαν θερμοκήπιο. Έτσι στέριωσε πρώτα στην Ολλανδία. Το δημόσιο χρέος, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους. Γιαυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος. 

Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως και από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ’ αυτό τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και το έθνος –καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τούς προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό– το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία». 

0ι στολισμένες με εθνικούς τίτλους μεγάλες τράπεζες ήταν από τη γέννηση τους απλώς εταιρίες ιδιωτών σπεκουλάντηδων πού στάθηκαν στο πλευρό των κυβερνήσεων και που χάρη στα προνόμια πού πήραν, ήταν σε θέση να δανείζουν σ αυτές χρήματα. Γι αυτό η διόγκωση τον δημόσιου χρέους δεν έχει άλλον πιο αλάθητο μετρητή από την προοδευτική άνοδο των μετοχών αυτών των τραπεζών, που ή πλέρια ανάπτυξή τους χρονολογείται απ την ίδρυση της Τράπεζας της Αγγλίας (1694). Η Τράπεζα τής Αγγλίας άρχισε τη δράση της δανείζοντας στην κυβέρνηση τα χρήματα της με τόκο 8%. Ταυτόχρονα είχε εξουσιοδοτηθεί από τη βουλή από το ίδιο κεφάλαιο να κόβει νόμισμα, δανείζοντας το ακόμα μια φορά στο κοινό με τη μορφή τραπεζογραμματίων. 

Με τα τραπεζογραμμάτια αυτά, είχε το δικαίωμα να προεξοφλεί συναλλαγματικές, να δανείζει επί ενεχύρω εμπορευμάτων καί ν' αγοράζει ευγενή μέταλλα Δεν πέρασε πολύς καιρός και το πιστωτικό αυτό χρήμα, που δημιούργησε ή ίδια, έγινε τό νόμισμα, μέ το οποίο ή Τράπεζα της Αγγλίας έδινε δάνεια στο κράτος και πλήρωνε για λογαριασμό του κράτους τους τόκους του δημόσιου χρέους. Και σα να μην ήταν αρκετό ότι έδινε με τό ένα χέρι για να εισπράττει περισσότερα μέ τ άλλο. έμενε, ακόμα καί τη στιγμή πού εισέπραττε, αιώνιος πιστωτής του έθνους ως την τελευταία πεντάρα πού είχε δόσει. Σιγά-σιγά έγινε ό αναπόφευχτος φύλακας του μεταλλικού θησαυρού τής χώρας καί το κέντρο έλξης όλης τής εμπορικής πίστης. Τόν ίδιο καιρό πού έπαψαν στην Αγγλία να καίνε μάγισσες, άρχισαν νά κρεμούν παραχαράκτες τραπεζογραμματίων. 

Ποια είναι ή εντύπωση πού προκάλεσε στους συγχρόνους τους ή ξαφνική εμφάνιση αυτής της φά¬ρας των τραπεζοκρατών, χρηματιστών, εισοδηματιών, μεσιτών, σπεκουλάντηδων καί σκυλόψαρων του χρηματιστηρίου, το δείχνουν τα γραφτά του καιρού εκείνου, λχ. του Μπόλινμπροκ3Μβρ. 
Μαζί με τα δημόσια χρέη δημιουργήθηκε ένα διεθνές πιστωτικό σύστημα, πού συχνά για τούτον ή για κείνον το λαό αποτελεί μιαν από τις κρυφές πηγές τής πρωταρχικής συσσώρευσης. Έτσι, οι προστυχιές του βενετσιάνικου ληστρικού συστήματος αποτελούν μια τέτια κρυφή βάση του κεφαλαιακού πλούτου της Ολλανδίας, που ή Βενετία της παρακμής τής δάνειζε μεγάλα χρηματικά ποσά. Τό ίδιο ισχύει καί γιά τίς σχέσεις Όλλανδίας καί Αγγλίας. Στίς αρχές κιόλας του 18ου αιώνα έχουν υπερφαλαγγιστεί κατά πολύ οί μανουφακτούρες της Όλλανδίας, πού έχει παύσει νά είναι κυρίαρχο εμπορικό καί βιομηχανικό έθνος. Γι αυτό από τό 1701 ώς τό 1776 μια άπό τίς κύριες επιχειρήσεις της Όλλανδίας είναι νά δανείζει τεράστια κεφάλαια ειδικά στον ισχυρό ανταγωνιστή της, την Αγγλία. Κάτι παρόμοιο γίνεται σήμερα ανάμεσα στην Αγγλία καί τίς Ενωμένες Πολιτείες. Πολλά κεφάλαια, πού εμφανίζονται σήμερα στίς Ενωμένες Πολιτείες χωρίς πιστοποιητικό γέννησης είναι αίμα παιδιών πού μόλις χτες είχε κεφαλαιοποιηθεί στην Αγγλία. 

Επειδή το δημόσιο χρέος στηρίζεται στα κρατικά έσοδα, πού οφείλουν να καλύπτουν τις χρονιάτικες τοκοχρεωλυτικές κλπ. πληρωμές, το σύγχρονο φορολογικό σύστημα έγινε αναγκαίο συμπλήρωμα του συστήματος των εθνικών δανείων. Τα δάνεια δίνουν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση ν' αντεπεξέρχεται σε έκτακτα έξοδα, χωρίς να γίνεται αυτό αμέσως αισθητό στον φορολογούμενο, μετά όμως άπαιτούν αυξημένους φόρους. Από την άλλη μεριά, η αύξηση των φό¬ρων, πού προκλήθηκε με τη συσσώρευση απανωτών δανείων, αναγκάζει την κυβέρνηση σέ κάθε περίπτωση καινούργιων έκτακτων εξό¬δων νά καταφεύγει διαρκώς σε καινούργια δάνεια. Ετσι, τό σύγχρονο φορολογικό σύστημα, πού άξονας του είναι οι φόροι στά πιο αναγκαία μέσα συντήρησης (επομένως καί τό ακρίβαιμά τους), κρύβει μέσα του το σπέρμα της αυτόματης προοδευτικής αύξησης. Ή υπερφορολόγηση δεν είναι επεισόδιο, αλλά μάλλον αρχή. Γιαυτό σιήν Όλλανδία, όπου πρωτοεγκαινιάστηκε το σύστημα αυτό, ό μεγάλος πα¬τριώτης Ντε Βίττ τό εξύμνησε στα «Αξιώματα» του καί τό χαρακτήρισε σαν τό καλύτερο σύστημα για νά γίνει ό εργάτης υπάκουος, λιτοδίαιτος, φιλόπονος και... γιά νά παραφορτωθεί μέ δουλιά. Ωστόσο, ή καταστρεπτική επίδραση πού άσκεί στην κατάσταση των μισθωτών εργατών μας ενδιαφέρει εδώ λιγότερο άπό τή βίαιη απαλλοτρίωση του αγρότη, του χειροτέχνη, με δυό λόγια όλων των συστατικών μερών τής μικρής αστικής τάξης, πού προκαλεί. Πάνω στό ζή¬τημα αυτό δεν υπάρχουν δυό γνώμες, ούτε ακόμα καί στους αστούς; οικονομολόγους. Η απαλλοτριωτική αποτελεσματικότητα του φορολο¬γικού συστήματος εντείνεται επιπλέον μέ τό προστατευτικό σύστημα, πού αποτελεί ένα άπό τά συστατικά του μέρη. 

Ό μεγάλος ρόλος, πού τό δημόσιο χρέος καί τό αντίστοιχο του φορολογικό σύστημα παίζουν στην κεφαλαιοποίηση του πλούτου καί στην απαλλοτρίωση τών μαζών, ώθησε πλήθος συγγραφείς, δπως τόν Κόμπετ, τόν Ντάμπλνταιη καί άλλους, νά κάνουν τό λάθος ν αναζητούν σ' αυτό τή βασική αίτια της αθλιότητας των σύγχρονων λαών.