Η εξέλιξη της "Δημοκρατίας" επί ΣΥΡΙΖΑ σε (προφητική) ανάλυση/περιγραφή του Ν. Κοτζιά.

Η εξέλιξη της "Δημοκρατίας" επί ΣΥΡΙΖΑ σε (προφητική) ανάλυση/περιγραφή του Ν. Κοτζιά.

Αποφάσισα να ξαναδιαβάσω το βιβλίο του Ν. Κοτζιά "Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΪΚΑ" που έγραψε το 2012 και αναφέρονταν στις μνημονιακές κυβερνήσεις που είχαν προηγηθεί. Το ενδιαφέρον μου εστιαζότανε στο ζήτημα της δημοκρατίας.

Γρήγορα συνειδητοποίησα ότι (προφητικά) ανέλυε και περιέγραφε την εξέλιξη της "δημοκρατίας" επί κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ (όπου συμμετείχε σαν υπουργός).

Γράφει ο Ν. Κοτζιάς:

"Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται στη Βουλή και να εφαρμόζονται απ την Εκτελεστική Επιτροπή, δηλαδή την Κυβέρνηση...

... Στην πραγματικότητα είναι η πλειοψηφία της Βουλής που καλείται να στηρίξει και να επικυρώσει τις αποφάσεις της κυβέρνησης...

... Η Κυβέρνηση σαν Υπουργικό Συμβούλιο, όλο και περισσότερο καλείται να επικυρώσει αποφάσεις που έχουν ληφθεί αλλού. Αυτό συνέβη με το μνημόνιο και την Τρόϊκα...

...Το Υπουργικό Συμβούλιο δεν συνεδριάζει με όλους τους κανόνες της δημοκρατίας...

...Το φαινόμενο του βοναπαρτισμού: Ο Γ. Παπανδρέου σαν Πρωθυπουργός, συμπεριφερόταν σαν να βρίσκεται σε θεϊκή αποστολή. Σαν η πολιτική που εφάρμοζε να ήταν ένα είδος "πεφωτισμένης" πολιτικής, που προκύπτει όχι απ το δημόσιο διάλογο, ούτε απ τη διαβούλευση στη Βουλή και το κόμμα, αλλά από θεία επιφοίτηση...

...Ο Πρωθυπουργός δεν είναι ο πρώτος τη τάξει υπουργός, αλλά ένας ξεχωριστός θεσμός.

Το ελληνικό ΥΣ (Υπουργικό Συμβούλιο) δεν συνεδριάζει σαν συλλογικό όργανο με αυτοτελή ευθύνη, στο οποίο όλα τα μέλη έχουν ίσα δικαιώματα. Γι αυτό δεν γίνονται ψηφοφορίες στο ΥΣ, ενώ δεν υπάρχει περίπτωση να μειοψηφήσει ο Πρωθυπουργός...

... Στην περίοδο της κρίσης ενισχύεται η ήδη υπάρχουσα τάση να λειτουργεί ο πρωθυπουργός απέναντι στο κόμμα και την κοινοβουλευτική ομάδα όχι σαν πρώτο τη τάξει στέλεχος, αλλά σαν μονάρχης που απαιτεί στήριξη των επιλογών του που αποφασίζει σαν "πεφωτισμένος" δεσπότης τι είναι καλό για τον ίδιο, τους "ακολούθους του" (κόμμα και βουλευτές κόμματος) καθώς και το κράτος...

... Σ αυτές του τις αποφάσεις συμβουλεύεται τον "καρδινάλιο-καγκελάριο" του ή ακόμα ένα κλειστό κύκλο συμβούλων της Αυλής του...

...Η Προεδροποίηση του Πρωθυπουργού είναι μια τάση που έχει καταγραφεί διεθνώς και τη συναντάμε ιδιαίτερα στην Ελλάδα της εποχής του Μνημονίου...

... Ο Πρωθυπουργός μετατράπηκε από πρώτος ανάμεσα σε ίσους, σε πρώτος και μόνος...

...Η τάση είναι τα θέματα να συζητούνται και οι αποφάσεις να λαμβάνονται όχι από τα δημόσια ορατά Σώματα που εκλέγει και ελέγχει η κοινωνία, αλλά απ τα μη ορατά. Απ τις συλλογικές αποφάσεις στις μη συλλογικές...

...Οι περισσότερες αποφάσεις λαμβάνονται με τη μορφή δυαδικής σχέσης ανάμεσα στον ίδιο τον Πρωθυπουργό και τον κάθε φορά αρμόδιο Υπουργό...

...Μέσω αυτής της σχέσης ο Πρωθυπουργός καταργεί ουσιαστικές λειτουργίες συλλογικότητας, ελέγχου και απόφασης, χάραξης πολιτικής γραμμής του ΥΣ και ποδηγετεί το Κοινοβούλιο. Με αυτό τον τρόπο δυναμώνει τον δικό του ρόλο, καθώς και του άμεσου περιβάλλοντός του...

...Αυτός ο τρόπο λειτουργίας επιτρέπει στους Υπουργούς να διασφαλίσουν μια φεουδαρχική σχέση με το αντικείμενο του υπουργείου τους και να μην χρειάζονται τη σύμφωνη γνώμη των άλλων υπουργών για ν ακολουθήσουν τη μια ή την άλλη πολιτική...

...Έτσι ο Πρωθυπουργός μετατρέπεται από πρώτος Υπουργός σε Πρόεδρο της Κυβέρνησης και χειρίζεται και λύνει τα θέματα έξω απ τη συλλογικότητα του ΥΣ και της Βουλής. Άρα του επιτρέπεται ν αναπτύσσει μια συνολική προσωπική στρατηγική...

...Το δυαδικό σύστημα μπορεί να διευκολύνει την επιτάχυνση στην λήψη αποφάσεων, όμως απ την άλλη αυξάνει το ανεξέλεγκτο των κορυφαίων Υπουργών και αφήνει μεγάλο πεδίο ανάπτυξης πελατειακών σχέσεων και διαφθοράς. Το υπουργείο μετατρέπεται σε φέουδο του Υπουργού που δεν αφορά τους άλλους Υπουργούς...

...Η Προεδροποίηση του Πρωθυπουργού (το να καλεί δηλ το ΥΣ και το Κοινοβούλιο να πειθαρχήσουν σε αποφάσεις που έχουν ληφθεί εκτός αυτών των οργάνων) μετατρέπει τη Βουλή από όργανο διαβούλευσης, επιλογής και απόφασης, σε θεσμό απλής και αναγκαστικής επικύρωσης αποφάσεων που έχουν ληφθεί από εξωκοινοβουλευτικούς θεσμούς..."

Χαρακτηριστικά παραδείγματα που αποσαφηνίζουν τη "δημοκρατική" νοοτροπία των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ και του "ταλαντούχου" Πρωθυπουργού και ξεκαθαρίζουν το νόημα των παραπάνω, είναι:

1. Οι διαδικασίες του Δημοψηφίσματος του Ιούλη του 2015, όπου το "ΟΧΙ" μετατράπηκε σε "ΝΑΙ" μέσω αντιδημοκρατικών και αντισυνταγματικών μεθοδεύσεων (οι δυνάμεις του "ΝΑΙ" που συμμετείχαν στο πραξικόπημα, σαρκάζουν δημόσια το ΣΥΡΙΖΑ για τη μεταστροφή του, αφού είναι σίγουροι ότι δεν υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη για να τους μαζέψει όλους μέσα, για κατακρεούργηση του Συντάγματος και οι σαρκαζόμενοι παραμένουν μουγκοί, ενώ οι προηγούμενοι μνημονιακοί κάτι απαντούσαν όταν τους κατηγορούσαν για παραβίαση του Συντάγματος, όπως: Γ. Παπανδρέου: "Του Συντάγματος προηγείται η "λογική" [σ.σ. : ποια λογική; Η δική του; Της Τρόϊκας;]. "Δεν είναι προφανές για ποιο λόγο το δικό μας Σύνταγμα θα μπορούσε να εμποδίσει κάτι πολύ λογικό το οποίο ισχύει σε πολλές άλλες χώρες" (4.7.2010). Συνοδευόταν βέβαια από τον δεξιό ψάλτη: Κων. Μητσοτάκης: "...διότι πάνω απ το Σύνταγμα υπάρχει η "σωτηρία του τόπου", ο οποίος είναι ο υπέρτατος νόμος, μην το ξεχνάτε" (30.1.2010).

[σ.σ. Φυσικά στο όνομα "λογικών" προφάσεων καταργήθηκε η δημοκρατία επανειλημμένα στη χώρα μας. Αυτές οι απόψεις δικαιώνουν απόλυτα και τη μεταξική και την απριλιανή δικτατορία].

2. Οι διαδικασίες ψήφισης του ΣΥΡΙΖΑϊκού Μνημονίου και όσα ακολούθησαν.

 Και ο Ν. Κοτζιάς συνεχίζει:

"...Σε πολύ δύσκολες συνθήκες κάποιοι βουλευτές διαχώρισαν τη θέση τους έναντι της κατάληψης του ΠΑΣΟΚ και της κυβέρνησης από το Κόμμα του Μνημονίου. Τους κατηγόρησαν για αποστασία, αλλά στην πραγματικότητα αντιστάθηκαν στην ουσιαστική πολιτική αποστασία που είχε προχωρήσει η κυβέρνηση από το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και τις ανάγκες της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του...

... Όταν η Πολιτική χάνει την αυτονομία της, τότε υποτάσσεται στη λογική των αγορών, δηλ σε ένα μονόδρομο. Για να δικαιολογήσει η Πολιτική την υποταγή της στις αγορές και τα οικονομικά συμφέροντα, εμφανίζει εκ των υστέρων την απώλεια αυτονομίας της, σαν αναγκαστική επιλογή, σαν μονόδρομο, σαν αναγκαίο κακό. Επιπλέον αναπαράγει το μύθο για την αποτελεσματικότητα και την ορθολογικότητα των αγορών, μύθο που έχει πολλαπλώς καταρριφθεί. Στην πορεία μάλιστα, οι πιο θρασείς εκ των πολιτικών, σταματούν να εμφανίζουν αυτή την παραίτηση σαν το αναγκαίο κακό. Υποστηρίζουν πλέον ότι πρόκειται για την επιλεχθείσα οδό υλοποίησης των μεταρρυθμίσεων..."

Οι παρακάτω επισημάνσεις, αποκτούν ιδιαίτερο χρώμα, αν τις δούμε σε σχέση με τη Συμφωνία των Πρεσπών:

"...Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης προκειμένου να πετύχουν οι όποιες αλλαγές σε μια χώρα με δυτικού τύπου πολιτικό σύστημα, απαιτείται η συναίνεση της πλειοψηφίας των πολιτών και βέβαια να μην λαμβάνονται μέτρα που στρέφονται ευθέως ενάντια στις ανάγκες και τη βούληση αυτής της πλειοψηφίας...

...Παρατηρείται μια έντονη προδιάθεση όλο και περισσότερες περιοχές της δημόσιας πολιτικής να ξεφεύγουν της συμμετοχής και του ελέγχου των πολιτών, διότι αποτελούν αποκλειστικό θέμα των ειδικών και μόνο αυτοί δύνανται να τις χειρίζονται...

... Θεμελιακή αιτία της κρίσης είναι η κρίση της δημοκρατίας. Η κρίση της δημοκρατίας σημαίνει να λαμβάνονται αποφάσεις χωρίς τους πολίτες, μακριά απ την βούλησή τους, ενάντια σ αυτούς...

... Η τάση συρρίκνωσης της δημοκρατίας στη χώρα μας συνδυάζεται με φαινόμενα όπως η πεφωτισμένη μοναρχία στην κορυφή και την αντίληψη ότι οι όποιες αλλαγές μπορούν να επιβληθούν απ τα πάνω, ακόμα και με τρόπο αυταρχικό, διότι οι "άνω" γνωρίζουν το τι χρειάζονται "οι κάτω" και η χώρα...

...Ένας μεγάλος κίνδυνος για την Πολιτική είναι να αποξενωθεί από τον κόσμο που τη στήριξε και τη στηρίζει. Ο κίνδυνος αυτός αυξάνει όσο ενισχύεται η αντίληψη ότι η Πολιτική γνωρίζει εξ ορισμού καλύτερα από το εκλογικό σώμα και δεν "χρωστά" στο τελευταίο κάτι...

... Χαρακτηριστικό των κυρίαρχων δυνάμεων στην ελληνική κοινωνία: Δεν επιδιώκουν την συναίνεση της κοινωνίας, επιλέγουν αυταρχικές μεθόδους διακυβέρνησης. Έχουν την αίσθηση ότι στο εσωτερικό της χώρας οι απόψεις τους μπορεί να είναι μειοψηφικές, αλλά ο εξωτερικός παράγοντας με το ειδικό βάρος που διαθέτει, δύναται με παρεμβάσεις ν αλλάξει τους συσχετισμούς προς όφελός τους...

... Για έναν δημοκρατικό, ριζοσπαστικό εκσυγχρονισμό, απαιτείται η συναίνεση της κοινωνίας, οι πολίτες να πιστεύουν και να δίνουν μάχη γι αυτό το εγχείρημα...

...Εκσυγχρονισμός ενάντια στην κοινωνία και την πλειονότητα των πολιτών, που δεν στηρίζεται στη δική τους βούληση και θέληση. Ένας εκσυγχρονισμός που επιβάλλεται απ έξω, δηλ ενάντια στα κυρίαρχα δικαιώματα και την κυριαρχία της Ελλάδας ...

...Παρόλο που δεν έχουν όλοι την ειδίκευση να σχεδιάσουν μια πολιτική, εντούτοις είμαστε όλοι ικανοί να την κρίνουμε. Δηλ. οι ειδικοί σχεδιάζουν και εφαρμόζουν, οι πολίτες αποφασίζουν...

...Όταν οι πολίτες κατανοούν ότι δεν μπορούν ν αλλάξουν μια κατάσταση οδηγούνται σε αντιδράσεις που ενοχλούν. Το πρόβλημα δεν είναι αυτές οι αντιδράσεις, αλλά η μη εφαρμογή εκείνων των δημοκρατικών κανόνων που θα έδιναν στους πολίτες τη δυνατότητα να εκφραστούν και να παλέψουν για τις απόψεις τους...

...Επί παραδείγματι, η μη προκήρυξη εκλογών για μια πολιτική που κανείς δεν την έχει εγκρίνει..."

Όσον αφορά λοιπόν την πολιτική, ένα ζήτημα είναι η σωστή και βαθειά ανάλυση της πραγματικότητας και σ αυτό νομίζω το βιβλίο του Ν. Κοτζιά είναι πολύ προχωρημένο. Ένα άλλο ζήτημα είναι η εφαρμογή της πολιτικής...

12 Φλεβάρη 2019

Γιώργος Παπανικολάου

Ένας άνθρωπος που κάποτε κατάφερε με την επιστημοσύνη του και την «τέχνη» του να οδηγήσει μια επανάσταση μέχρις εκεί που ν ανοίξει μια «κοινωνική σκουλικότρυπα» στο μέλλον, για να μπορέσει η ανθρωπότητα να δει για λίγο σαν αστραπή, τι θα μπορούσε να πετύχει, είπε:

«Ειλικρίνεια στην πολιτική δεν σημαίνει ότι οι κκ Κέρενσκι, Τσερνόφ και Σια πρέπει ν αποδείχνουν την προσωπική τους ειλικρίνεια: αυτή τη δεχόμαστε πρόθυμα, μα δεν πρόκειται γι αυτή.

Η ειλικρίνεια στην πολιτική, δηλαδή σ εκείνο τον τομέα των ανθρώπινων σχέσεων που έχει να κάνει όχι με μεμονωμένα άτομα, αλλά με εκατομμύρια, η ειλικρίνεια στην πολιτική είναι η ανταπόκριση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα, ανταπόκριση που μπορεί ολοκληρωτικά να εξακριβωθεί».

ΨΗΦΙΣΜΑ/ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ "ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ" ΤΩΝ ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΓΙΛΕΚΩΝ.

ΨΗΦΙΣΜΑ/ΕΚΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ "ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΩΝ" ΤΩΝ ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΓΙΛΕΚΩΝ.

(Μετάφραση απ τα Αγγλικά: Γιώργος Παπανικολάου).

Εμείς, τα Κίτρινα Γιλέκα των κόμβων, των πάρκινγκ, των πλατειών, των συνελεύσεων και των διαδηλώσεων, μαζευτήκαμε στις 26 και 27 Γενάρη 2019 σε μια "συνέλευση των συνελεύσεων", σε μια ένωση εκατό αντιπροσωπειών, ανταποκρινόμενοι στην Έκκληση των Κίτρινων Γιλέκων του Κομερσύ.

Απ τις 17 Νοέμβρη, απ το μικρότερο χωριό, από τον αγροτικό κόσμο μέχρι τη μεγαλύτερη πόλη, έχουμε ξεσηκωθεί εναντίον αυτής της βαθειά βίαιης, άδικης και αφόρητης κοινωνίας. Δεν θ αφήσουμε να συμβεί ξανά! Εξεγερθήκαμε ενάντια στο υψηλό κόστος διαβίωσης, την ανασφάλεια και τη φτώχεια. Θέλουμε οι αγαπημένοι μας, οι οικογένειές μας και τα παιδιά μας να ζήσουν με αξιοπρέπεια. 26 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν όσα η μισή ανθρωπότητα. Αυτό είναι απαράδεκτο. Ας μοιράσουμε τον πλούτο και όχι τη φτώχεια! Ας βάλουμε ένα τέλος στην κοινωνική ανισότητα! Απαιτούμε την άμεση αύξηση των μισθών, των κοινωνικών παροχών, των αποζημιώσεων και των συντάξεων και το άνευ όρων δικαίωμα στη στέγαση και την υγεία, την εκπαίδευση, τις ελεύθερες δημόσιες υπηρεσίες για όλους.

Είναι για όλα αυτά τα δικαιώματα που εμείς καταλαμβάνουμε κάθε μέρα τους κόμβους, που οργανώνουμε δράσεις και διαδηλώσεις και που συζητάμε παντού. Με τα κίτρινα γιλέκα μας, παίρνουμε το λόγο που ποτέ δεν είχαμε.

Και ποια είναι η απάντηση της κυβέρνησης; Καταστολή, περιφρόνηση, δυσφήμηση, θάνατοι και χιλιάδες τραυματισμών, μαζική χρήση όπλων που ακρωτηριάζουν, τυφλώνουν, πληγώνουν και τραυματίζουν. Περισσότεροι από 1000 άνθρωποι έχουν αυθαίρετα κατηγορηθεί και φυλακιστεί. Και τώρα ο λεγόμενος "αντι-χουλιγκανικός" νόμος στοχεύει απλά να μας εμποδίσει να διαδηλώνουμε. Καταδικάζουμε όλες τις μορφές βίας κατά των διαδηλωτών, είτε προέρχονται απ τις δυνάμεις του νόμου και της τάξης, είτε από ομάδες βίας. Τίποτε από αυτά δεν θα μας σταματήσει! Η διαμαρτυρία είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα. Τέλος στην ατιμωρησία των δυνάμεων του νόμου και της τάξης. Να κηρυχθεί αμνηστία για όλα τα θύματα της καταστολής!

Και τι βρώμικο κόλπο αυτή η μεγάλη εθνική συζήτηση, που είναι στην πραγματικότητα μια κυβερνητική καμπάνια δημοσίων σχέσεων, η οποία υποτίθεται θα συζητήσει και θ αποφασίσει! Κάνουμε πράξη την πραγματική δημοκρατία στις συνελεύσεις μας και τους κόμβους μας, όχι στην τηλεόραση ή στα ψευδο-στρογγυλά τραπέζια που διοργανώνονται απ τον Μακρόν.

Αφού μας προσβάλλει και μας φέρεται σαν λιγότερο απ το τίποτα, τώρα μας παρουσιάζει σαν ένα όχλο φασιστικής και ξενοφοβικής βίας. Αλλά εμείς είμαστε το αντίθετο. Ούτε ρατσιστές, ούτε σεξιστές, ούτε ομοφοβικοί. Είμαστε περήφανοι να είμαστε μαζί, με τις διαφορές μας, να δημιουργούμε μια υποστηρικτική κοινωνία.

Είμαστε δυνατοί στην πολυμορφία των συζητήσεών μας. Αυτή τη στιγμή, εκατοντάδες συνελεύσεων πραγματοποιούνται και προτείνουν τα δικά τους αιτήματα. Αυτά αφορούν την πραγματική δημοκρατία, την κοινωνική και φορολογική δικαιοσύνη, τις συνθήκες εργασίας, το περιβάλλον και την κλιματική δικαιοσύνη και το τέλος των διακρίσεων. Μεταξύ των περισσότερο συζητημένων στρατηγικών αιτημάτων και προτάσεων, βρίσκουμε: την εξάλειψη της φτώχειας σε όλες τις μορφές της, το μετασχηματισμό των θεσμών (δημοψηφίσματα, τέλος στα προνόμια των εκλεγμένων αξιωματούχων...), οικολογική μετάβαση (ενεργειακή φτώχεια, βιομηχανική ρύπανση...), ισότητα και ένταξη όλων των ανθρώπων ανεξάρτητα απ την εθνικότητά τους (των αναπήρων, ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών, τέλος στην εγκατάλειψη των εργατικών συνοικιών, του αγροτικού κόσμου και των υπερπόντιων εδαφών...).

Εμείς, τα Κίτρινα Γιλέκα, καλούμε όλους, ανάλογα με τα μέσα και τις δυνατότητες, να ενωθούν μαζί μας. Ζητάμε να τηρούνται και να εφαρμόζονται οι νόμοι (Η Πράξη 12 ενάντια στην αστυνομική βία στα αστυνομικά τμήματα, η Πράξη 13, 14...), να συνεχιστεί η κατάληψη των κόμβων και το μπλοκάρισμα της οικονομίας, μια μαζική απεργία και επανάληψή της απ τις 5 Φλεβάρη. Κάνουμε έκκληση για το σχηματισμό επιτροπών στους χώρους εργασίας, στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και όπου αλλού, έτσι ώστε αυτή η απεργία να μπορεί να στηριχτεί από κάτω απ τους ίδιους τους απεργούς. Ας πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας! Μην μένετε μόνοι, ενωθείτε μαζί μας!

Ας οργανωθούμε δημοκρατικά, αυτόνομα και ανεξάρτητα! Αυτή η συνέλευση των συνελεύσεων είναι ένα σημαντικό βήμα που θα μας επιτρέψει να συζητήσουμε τα αιτήματά μας και τα μέσα δράσης μας. Ας ενωθούμε για ν αλλάξουμε την κοινωνία!

Προτείνουμε όλα τα Κίτρινα Γιλέκα να διαδώσουν αυτή την έκκληση. Εάν, σαν ομάδα, συμφωνείτε, στείλτε τις υπογραφές σας στο Κόμερσυ. Μην διστάσετε να συζητήσετε και να διαμορφώσετε τις προτάσεις σας για την επόμενη "Συνέλευση των Συνελεύσεων, που ήδη ετοιμάζουμε.

Ο Μακρόν πρέπει να παραιτηθεί! Ζήτω η δύναμη του λαού, για το λαό και απ το λαό!

Η Έκκληση προτάθηκε απ τη Συνέλευση των Συνελεύσεων του Κόμερσυ.

Κατόπιν θα προταθεί για υιοθέτηση από όλες τις τοπικές συνελεύσεις.

ΠΟΛΙΤΙΚΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 1984 2018, του Γιώργου Παπανικολάου

ΠΟΛΙΤΙΚΟΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ 1984 2018, του Γιώργου Παπανικολάου

https://www.scribd.com/document/393691897/%CE%A0%CE%9F%CE%9B%CE%99%CE%A4%CE%99%CE%9A%CE%9F%CE%A6%CE%99%CE%9B%CE%9F%CE%A3%CE%9F%CE%A6%CE%99%CE%9A%CE%97-%CE%91%CE%A1%CE%98%CE%A1%CE%9F%CE%93%CE%A1%CE%91%CE%A6%CE%99%CE%91-1984-2018

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ Ν.Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ (ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2010)

ΠΡΟΣ: 1. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» ΛΑΡΙΣΑΣ. 2. «ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΚΗΡΥΚΑ» ΛΑΡΙΣΑΣ.
Παρακαλώ να δημοσιευτεί σε απάντηση ανακοίνωσης της Ν.Ε. του ΚΚΕ, για λόγους δεοντολογίας και ολοκληρωμένης ενημέρωσης των αναγνωστών σας.

ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗ Ν.Ε. ΤΟΥ ΚΚΕ

Πως τα λέτε έτσι ώ διαλεκτικοί; Τούμπα-ανάποδα τη φέρνετε την πραγματικότητα.

Η πάλη για τους συλληφθέντες είναι πάλη γενικά μόνο, για τον τρομονόμο;
Δεν ήταν συγκεκριμένα τα παιδιά που διώκονταν; Δεν ήταν συγκεκριμένο το κατηγορητήριο; Το κατηγορητήριο αυτό δεν το σκάρωσε «το κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που ποτέ δεν είναι ουδέτερο εργαλείο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» (όπως λέτε);

Και ήταν συγκεκριμένη και όχι γενική, η συνέντευξή σας, όπου δηλώσατε τη γενική αντίθεσή σας στον τρομονόμο και φτάσατε μέχρι τους αστυνομικούς σκύλους και το DNA, αλλά και υποδείξατε-όπως το κάνατε επανειλημμένα στο παρελθόν- να δικαστούν τα παιδιά με το κοινό ποινικό δίκαιο («να μην δικαστούν με τον τρομονόμο» όπως το διατυπώσατε);

Δηλαδή εδώ έπαψε το κράτος να «μην είναι ουδέτερο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» και έγινε δίκαιο κράτος, όπου θα έβρισκαν το δίκιο τους τα παιδιά;

Ενδιαφερθήκατε να δείτε τη δικογραφία (σας λείπουν οι δικηγόροι;), να μάθετε γιατί και πως κατηγορούνται τα παιδιά; Δεν είχατε αγωνία μήπως και υπήρχαν πράγματι στοιχεία για τρομοκρατική οργάνωση (…);

Και πώς να δικαστούν δίκαια τα παιδιά; Απ αυτούς που συνωμότησαν να τα παρουσιάσουν σαν τρομοκρατική οργάνωση, ώ εχθροί του αστικού κράτους; Σ αυτούς τα στέλνατε; Με μόνο στοιχείο τις καταθέσεις των αστυνομικών (τις ψευδομαρτυρίες των αστυνομικών συγκεκριμένα);

Μήπως είχατε βγάλει από πριν την ετυμηγορία σας και τα θεωρούσατε ενόχους; Μήπως είχατε βεβαιότητα για τις καταθέσεις των αστυνομικών κι αυτά που λέτε για «κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού που ποτέ δεν είναι ουδέτερο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» είναι για να τα θυμόμαστε μόνο όταν μας συμφέρει;

Όταν για πρώτη φορά χρησιμοποιείται ο τρομονόμος για τη δίωξη διαδηλωτών ή και άσχετων πολιτών (και συγκεκριμένα των πιο αδύναμων, όπως οι ανήλικοι μαθητές), το να παλέψεις ενάντια σε μια τέτοια δίωξη είναι πάλη ενάντια γενικά στον τρομονόμο, ώ μαρξιστές;

Με ποια λογική αποκλείετε έναν φιλο-ΕΕ απ το «δικαίωμά του» να παλέψει κι αυτός ενάντια σε μια τέτοια δίωξη;

Το ότι ο συγκεκριμένος τρόπος που έγινε η δίωξη είναι εντελώς παράνομος και καταχρηστικός και το κατήγγειλε και το δημοτικό συμβούλιο και οι φορείς της πόλης με το ψήφισμά τους, δεν σας λέει τίποτε; Δεν έχετε να πείτε τίποτε γι αυτό; Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη; Δεν αξίζει να το επισημάνετε στους συμπολίτες σας;
Αντί γι αυτό εσείς μιλάτε για αστυνομικούς σκύλους, για DNA κ.ά. Μια λογική δηλαδή που θυμίζει εκείνη που όταν η κυβέρνηση καταπατούσε κατάφωρα το σύνταγμα και τη νομιμότητα, κάποιοι εκφράζανε τη διαφωνία τους με το σύνταγμα (!) και έδιναν την αφορμή ακόμη και στον Μητσοτάκη (!!!) να παρουσιαστεί σαν υπερασπιστής της δημοκρατίας και του συντάγματος (@@), ώ ακραίοι επαναστάτες.

Θεωρείτε ότι η περιφρούρησή σας, αποκλείει αύριο να διωχθεί κάποιος δικός σας με τον τρομονόμο; Τότε τι θα πείτε; Να μην διωχθεί με τις διατάξεις του τρομονόμου; Ποιοι θα τον υποστηρίξουν; Αρκούν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και του ΚΚΕ; Οι άλλοι αποκλείονται απ αυτό το «δικαίωμα»; Γιατί δεν θάναι αντι-ΕΕ; Ο παραλογισμός στο τετράγωνο σύντροφοι.

Ακούσατε για «καθαρό» κόμμα κι αποφασίσατε να καθαρίσετε το κίνημα.
Κι ακόμα περιμένετε να σας έρθουν «καθαροί» αγωνιστές, αποκαθαρμένοι απ όλες τις αμαρτίες και ανωριμότητες, έτοιμοι για «αγώνες που έχουν στόχο, κατεύθυνση και προσανατολισμό».

Και δεν σκέφτεστε πως και οι αγώνες και οι αγωνιστές έχουν κάποια στάδια ωρίμανσης και δεν προκύπτουν από διαδικασίες «πειραματικού σωλήνα» που φέρει τη στάμπα του ΚΚΕ.

Απ όλο τον μαζικότατο, πανελλαδικό ξεσηκωμό της νεολαίας –και όχι μόνο- εσείς συγκρατήσατε μόνο τις κουκούλες, γιατί έτσι σας είπε η καθοδήγηση και σας έδειξε η τηλεόραση. Μόνο αυτές. Αν είχατε μια στοιχειώδη ανεξαρτησία σκέψης, θα βλέπατε και το κίνημα και την εξέγερση (ή το ξέσπασμα, αν σας ενοχλούν οι λέξεις, ώ ώριμοι επαναστάτες).

Αγώνες δεν είναι μόνο οι στοχευμένοι, κατευθυνόμενοι και προσανατολισμένοι από το ΚΚΕ. Η αφύπνιση των μαζών θα δώσει μια ποικιλία μορφών και σταδίων ωρίμανσης αγωνιστών και κινημάτων, που θα πρέπει να πλησιαστούν και να βοηθηθούν και να καθοδηγηθούν. Όχι να στεκόμαστε εχθρικά και αδιάφορα απέναντί τους, αλλά με πνεύμα δημιουργικό να συγχωνευόμαστε μαζί τους και να τους βοηθάμε να δώσουν αποτελεσματικότερα τους αγώνες τους.

Λένιν (Άπαντα, τομος 34, σελ 44): «Απόλυτο χρέος του προλεταριακού κόμματος ήταν να μένει μαζί με τις μάζες και να προσπαθεί να προσδόσει στις δίκαιες εκδηλώσεις τους τον πιο ειρηνικό και οργανωμένο χαρακτήρα, να μην αποτραβιέται στο περιθώριο, να μην νύπτει σαν τον Πιλάτο τας χείρας του, ξεκινώντας από τη σχολαστική άποψη ότι η μάζα δεν είναι οργανωμένη μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο κι ότι στο κίνημά της συμβαίνουν υπερβολές (...λες και στην ιστορία έγινε έστω και ένα σοβαρό κίνημα των μαζών χωρίς υπερβολές!)».

Επειδή πιστεύεις ότι οι αγώνες σου, έχουν στόχο, κατεύθυνση και προσανατολισμό, δεν σημαίνει ότι θα καταφέρεις να τους φέρεις όλους κάτω απ τη σημαία του ΚΚΕ ή του ΠΑΜΕ ή ότι πρέπει όλους τους άλλους να τους συκοφαντείς και να τους συμπεριλαμβάνεις στις δυνάμεις της αντίδρασης. Που το βρήκατε εσείς αυτό γραμμένο; Σας τόπε ο Μάρξ, ώ ελεύθερα σκεπτόμενοι αγωνιστές;

Κρατήσατε τη σφραγίδα και τη σημαία του Λένιν, αλλά σας διέφυγε το πνεύμα του. Αυτό δεν μπορέσατε να το φυλακίσετε και να το οικειοποιηθείτε.
Γιατί; Γιατί αναζητάτε την «καθαρότητα» (ή αλλιώς, λέγε με ΔΟΓΜΑ), παντού. Τέτοιο όμως δεν θα βρείτε πουθενά στο πνεύμα του Λένιν. Γι αυτό σας διέφυγε.
Γιατί το πνεύμα του Λένιν μπόρεσε να κάνει προτάσεις (το Σεπτέμβρη του 1917(!)- ένα μήνα πριν την εξέγερση του Οκτώβρη), όπως το συμβιβασμό: «όλη η εξουσία στα Σοβιέτ, κυβέρνηση από εσέρους και μενσεβίκους («δυνάμεις φιλο-ΕΕ» να σας το πω πιο απλά-που πριν 2 μήνες μάλιστα είχαν συμμαχήσει με την αντίδραση) υπόλογη απέναντι στα Σοβιέτ» (!). Και τόκανε αυτό γιατί εκτιμούσε ότι υπήρχε η πολύ σπάνια δυνατότητα, να υπάρξει ειρηνική εξέλιξη της επανάστασης. Ρωτούσε: «Ίσως αυτό να είναι πια αδύνατο; Ίσως. Αν όμως υπήρχε δυνατότητα ακόμη κι ένα στα εκατό, τότε και πάλι θα άξιζε τον κόπο να γίνει προσπάθεια να πραγματοποιηθεί η δυνατότητα αυτή» (Λένιν, Άπαντα, τόμος 34, σελίδα 136). Αν δεν βαριέστε και δεν το θεωρείτε χάσιμο χρόνου, διαβάστε όλο τον τόμο για να καταλάβετε το γιατί.

Γιατί το πνεύμα του Λένιν ήρθε σε αντίθεση και σύγκρουση με όλη την ηγεσία των μπολσεβίκων και τη δογματικότητά τους και τους νίκησε.

Γιατί οι μπολσεβίκοι συμμετείχαν σε οργανώσεις όπως τα Σοβιέτ, όπου επικρατούσαν κατά κράτος οι εσέροι, οι μενσεβίκοι και άλλοι τέτοιοι και χειρότεροι («δυνάμεις φιλο-ΕΕ» πιο απλά για να το καταλάβετε, ώ άτεγκτοι επαναστάτες).

Οι μπολσεβίκοι από πού άντλησαν δυνάμεις, αν όχι και από δυνάμεις «φιλο-ΕΕ»; Πως άλλαξαν οι συσχετισμοί στα Σοβιέτ; Αποφεύγοντας οποιοδήποτε συναπάντημα με «δυνάμεις φιλο-ΕΕ»;

Η αντίληψη που αναζητά την «καθαρότητα» στα πράγματα, θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί και ν αναλύσει φαινόμενα όπως η διαδική εξουσία; Αν δεν ήταν το πνεύμα του Λένιν, θα περιμέναμε ακόμα ή την «καθαρή» αστική επανάσταση ή την «καθαρή» προλεταριακή επανάσταση, ώ επαναστάτες.

Δεν αμφισβητεί κανείς την αγωνιστικότητα και τη διάθεση για αγώνα του κόσμου του ΚΚΕ. Το πρόβλημα είναι η «καθαρότητα» που απαιτεί η ηγεσία του ΚΚΕ απ όσους άλλους αγωνίζονται, η κατασυκοφάντηση στην οποία επιδίδονται ενάντια σε όσους δεν συμφωνούν μαζί τους, η διάσπαση οποιασδήποτε προσπάθειας μετώπου, στο όνομα της «καθαρότητας».

Όσο για τον πολιτικό αχταρμά που λέτε: μάλλον φτύνετε εκεί που δεν μπορείτε να φτάσετε. Εκείνο που συμβαίνει στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης είναι πως κάποιοι άνθρωποι, μεταξύ αυτών και ανήκοντες σε πολιτικές οργανώσεις, αποφάσισαν να βρουν κοινά σημεία και ν αγωνιστούν για προβλήματα που καίνε και τους ίδιους και την κοινωνία, χωρίς να φιμώνεται η φωνή κανενός. Εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι αυτό είναι δυνατό. Το πρόβλημα είναι εκεί που δεν μπορεί να εκφραστεί μια ουσιαστικά διαφορετική άποψη και να θεωρηθεί αυτό δικαίωμα και κάτι το επιθυμητό.
Εμείς οι γονείς των παιδιών που διώχθηκαν με τον τρομονόμο και ΑΘΩΩΘΗΚΑΝ με τη λαϊκή κινητοποίηση (όπως σωστά επεσήμαναν οι Φ. Πλιάτσικας και Δ. Τσακνής), βρήκαμε στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης το στήριγμα για να σταθούμε όρθιοι και να παλέψουμε για τα παιδιά μας και την αξιοπρέπειά μας. Και λέγοντας αξιοπρέπειά μας, εννοούμε την αξιοπρέπεια ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ (και εσάς περιλαμβανομένων, έστω και αν δεν συμμετείχατε σ αυτόν τον αγώνα).

Τέλος η περιφρούρηση έχει νόημα και πρέπει να χρησιμοποιείται για να προστατέψει τους διαδηλωτές και να φέρει κι άλλους στη διαδήλωση και όχι ν αποστειρώσει τις δυνάμεις «μας» και να λειτουργήσει σαν εκβιασμός για να πάνε όλοι κάτω απ’ τη σημαία του ΠΑΜΕ, ώ σύντροφοι!

Ασφαλώς με την περιφρούρηση των εκτός ΠΑΜΕ διαδηλώσεων και οργανώσεων υπάρχει πρόβλημα. Αυτό πρέπει να το αναγνωρίσουμε και να κάνουμε την κριτική μας και την αυτοκριτική μας (και το ΚΚΕ), γιατί αυτό σημαίνει μόνο ότι δεν έχουμε κάνει ό,τι μπορούμε για να λύσουμε το πρόβλημα. Γιατί αυτό δεν είναι λόγος να αποσύρει ο καθένας τις δυνάμεις του και να διασπάσουμε το κίνημα. Η λύση ΠΡΕΠΕΙ να βρεθεί. Και θα βρεθεί αν το πρόβλημα συζητηθεί ανοιχτά και δημόσια.

Και τέλος-τέλος πρέπει να μάθετε να δέχεστε την κριτική (και να πάψετε να τη βαφτίζετε αντικομμουνισμό) και να κάνετε και αυτοκριτική.

Κλείνοντας: Να βλογάτε τα γένεια σας όταν γυρνάτε απ τον πόλεμο. Όχι όταν πάτε.

Ένας γονιός ΑΘΩΩΘΕΙΣΑΣ μαθήτριας, που το «κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που ποτέ δεν είναι ουδέτερο, αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά» δεν κατάφερε να καταδικάσει (παρότι εσείς προτείνατε να δοκιμάσει), χάρη στη λαϊκή κινητοποίηση.

Για την υπογραφή

Γιώργος Παπανικολάου

Δεκέμβρης 2010

(Δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες της Λάρισας "Ελευθερία" και "Ημερήσιος Κήρυκας").

ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ: Μεγάλο το θράσος της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης».
Posted on Δεκεμβρίου 23, 2010 by paidis

Βολές κατά των μελών της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης», αλλά και των μελών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΥΡΙΖΑ, εξαπέλυσε χθες η ΝΕ Λάρισας του ΚΚΕ με αφορμή την προχθεσινή ανακοίνωση της πρωτοβουλίας για τη στάση του ΚΚΕ και του ΕΚ Λάρισας στο θέμα της δίκης των ανηλίκων. Στην ανακοίνωση της ΝΕ του ΚΚΕ αναφέρονται τα εξής:
«Πάει πολύ το θράσος των «εκφραστών της κοινωνικής δικαιοσύνης», όπως αυτοαναγορεύεται η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης», να εγκαλεί το ΚΚΕ με ανακοίνωσή τους στον τοπικό τύπο, για την «απουσία του από τον αγώνα» τους για τους συλληφθέντες» που «τελικά δικαιώθηκε»! Δεν μας προκαλεί έκπληξη ο αντικομμουνισμός τους. είναι γνωστός, πολύ «φορεμένος» και πλέον απροκάλυπτος. Είναι καταγραμμένο στη συλλογική συνείδηση ότι το ΚΚΕ πρωτοστατούσε και πρωτοστατεί πάντα στην οργάνωση των κοινωνικών και πολιτικών αγώνων. Δε θυμόμαστε άλλωστε να τους είδαμε ποτέ, στα εργοστάσια και στις απεργιακές φρουρές, να συγκρούονται με την εργοδοσία, όπως δεν τους είδαμε στα χωριά, να προσπαθούνε να οργανώσουν την πάλη της μικρομεσαίας αγροτιάς. Δεν έχει καμιά ανάγκη να κατασκευάζει αγώνες. Νύχι κρέας με το λαϊκό κίνημα της χώρας, το απέδειξε και το αποδεικνύει με την πράξη, μέσα από τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, μέσα από κάθε κατάκτηση, κάθε κερδισμένο με θυσίες λαϊκό δικαίωμα.

Να θυμίσουμε στον πολιτικό αχταρμά των ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λ.π. διαλυμένων «αριστερών» ομάδων, που αποτελούν τα κομμάτια της λεγόμενης «πρωτοβουλίας αλληλεγγύης» ότι το ΚΚΕ είναι το μόνο κόμμα, που ευθέως αμφισβητεί τη μήτρα του τρομονόμου. Που καλούσε σε απειθαρχία, όταν αυτοί ψάχνανε να «συγκολλήσουν» τις διφορούμενες απόψεις τους και να βρουν ποιον μπορούν να εκφράσουν.
Ότι το ΚΚΕ καλεί σε απειθαρχία, σε ρήξη με την πολιτική της ιμπεριαλιστικής Ε.Ε. που τον γεννά, καλεί σε σύγκρουση με τα μονοπώλια και τους πολιτικούς τους εκφραστές, που φτιάχνουν τρομονόμους.

Το ψέμα όμως έχει κοντά ποδάρια. Ο τυχοδιωκτισμός απ’ όπου κι αν προέρχεται, κι απ’ τα πολύ «αριστερά», όπως αυτοί ισχυρίζονται, είναι πάντα τέτοιος. Τυχοδιωκτισμός. Γι’ αυτό και πατήσανε πάνω στο υπαρκτό πρόβλημα των συλληφθέντων, για να μπορέσουν να προβληθούν πολιτικά.

Είναι οι ίδιοι που παρά τις τόσες αντικαπιταλιστικές αερολογίες τους, κάνουν ό,τι μπορούν για να εκτονώνεται το κίνημα, να μη βρίσκει στόχο, να μην έχει αποτέλεσμα, εκτός…από το σπάσιμο καμιάς βιτρίνας, κι αν είναι και τράπεζα, ακόμα καλύτερα γι’ αυτούς, κάνανε το καθήκον τους!

Γι’ αυτό και ονομάζουν την κουκούλα εξέγερση, γι αυτό και μια χαρά τους βολεύει η νεολαία να διαπαιδαγωγείται στο να σπάει, να μην έχει αιτήματα, να μην συμμετέχει σε συλλογικές διαδικασίες που να χτυπάνε την ίδια την καρδιά αυτής της πολιτικής.
Το καπιταλιστικό σύστημα ποτέ δεν ενοχλήθηκε από τέτοιους αγώνες, από τα σπασίματα και τις κουκούλες, αντίθετα είναι βούτυρο στο ψωμί τους. Η αστική τάξη της χώρας μας φοβάται μόνον τους αγώνες που έχουν στόχο, έχουν κατεύθυνση και προσανατολισμό. Γι’ αυτό και το ΚΚΕ, τόσα χρόνια τώρα, είναι καρφί στο μάτι του αντιπάλου, αφού προτείνει την ανατροπή του ξεπερασμένου καπιταλιστικού συστήματος. Γι’ αυτό και όλοι οι οπορτουνιστές «απ’ τα δεξιά» ή απ’ τα «αριστερά» χαϊδεύονται από το σύστημα τόσα χρόνια τώρα.

Τώρα, που ο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, δεν τους πολυβγαίνει, τώρα ήρθε η σειρά του ΝΑΡ, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, της ΚΟΕ, και λοιπών…. επαναστατών!

Να τους θυμίσουμε επίσης, ότι η πρώιμη ανακάλυψη τους για «τη διάρρηξη της σχέσης του δίκαιου με την κοινωνία και τη δικαιοσύνη»(!), και για το «νέο ολοκληρωτισμό», είναι απλά το κράτος του μονοπωλιακού καπιταλισμού, που σ’ αυτή του τη φάση θα δείχνει τα δόντια του όλο και πιο συχνά. Ακριβώς επειδή το κράτος ποτέ δεν ήταν «ουδέτερο εργαλείο» αλλά όργανο της τάξης που κυβερνά, Ειδικά μάλιστα στις μέρες μας, που πρέπει να βγει όσο το δυνατό λιγότερο λαβωμένο, στην μετά την κρίση εποχή.
Είναι το «λιγότερο κράτος» του ΠΑΣΟΚ, με το οποίο συμμαχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα, δίνοντάς του το απαραίτητο «αριστερό» άλλοθι, για να φεύγει η κακιά δεξιά! Και να χουμε το λιγότερο κακό κράτος, που ψήφισε βέβαια ό,τι προωθεί η Ε.Ε. και σε επίπεδο καταστολής.

Γι’ αυτό και σήμερα δεν φτάνει να παλεύεις για τους «συλληφθέντες», ή ενάντια γενικά στον τρομονόμο. Ο μόνος αποτελεσματικός αγώνας για πολιτικές ελευθερίες και συνδικαλιστικά δικαιώματα, για να μην εφαρμόζονται οι «τρομονόμοι» στην πράξη, είναι εκείνος που χτυπά την καρδιά του προβλήματος, το μονοπώλιο.
Με ένα τέτοιο κίνημα με τέτοιο περιεχόμενο και προσανατολισμό, οργανωμένο και περιφρουρημένο, χειραφετημένο και μαζικό, που θα εναλλάσσει δημιουργικά όλες τις μορφές πάλης- από τις πιο απλές, ως τις πιο προωθημένες- που θα αντέχει, θα ανοίγει ο δρόμος για βαθύτερες αλλαγές, θα κερδίζονται επιμέρους κατακτήσεις σήμερα.
Αυτό το κίνημα, που έχει μπροστά τους κομμουνιστές, στο μερίδιο της ευθύνης που τους αντιστοιχεί με πλατιά λαϊκή συσπείρωση, αρρωσταίνει την «πρωτοβουλία αλληλεγγύης» και τις ομάδες της, όπως αρρωσταίνει και την ίδια την αστική τάξη και τους επίσημους εκφραστές της».

ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΔΙΚΤΥΟ TOR

ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: ΔΙΚΤΥΟ TOR

https://www.youtube.com/watch?v=7hbHKRc1nBo

https://www.torproject.org/

Has Society rights over the wealth that is produced, AND HOW MANY?

Has Society rights

over the wealth that is produced,

AND HOW MANY?

The inequality in today's society has reached absurd heights, and the process of accumulation of wealth continues accelerating. In 2017 8 people held as much wealth holds the poorest half of the population of the earth (3,6 billion people). 82% of the wealth created in 2017 at a global level, ended up in the hands of the 1% of richest people on the planet, while the poorest have not seen any increase in income. The real incomes of the poorest inhabitants of the planet have grown by just $ 3 a year for the last 25 years.

In the U.S., 2017 the 3 richest hold wealth equivalent to the poorest half of the population. In 2014, the richest 1% held 39% of the national wealth, compared with the 22% it accounted for in 1980.

In Germany, 10% of the population controls 40% of the wealth.

In Europe, with elements of 2016, 10% of the population owns 37% of the total income.

5.3 trillion dollars held by the 500 richest in the world (2017), is equivalent to the sum of the debts 120 countries of the earth.

In Africa there are huge reserves of oil, there is 98% of the world production of diamonds, and 77% of the world's gold production. Africa but (but...) plagued by hunger, poverty and utter misery.

Joseph Stiglitz, economist, Nobel prize of Economy: " Inequality and poverty among children is a moral trivialization. The right claim that poverty is the result of laziness and the wrong choices. But the kids don't choose their parents".

In America 1 in 4 children lives in poverty. In Greece, 1 in 6.

This monstrous and obscene inequality which oppresses the lives of the people, in order to be accepted, accompanied by an equally incredible propaganda of its justification, where extremely important role plays the concept of the framework of the perspective (framing). The investigation showed that the perceptions and judgments of us are influenced to a huge extent by the context in which is placed the analysis. The inequality is framed so that it seems fair or at least acceptable, or is left to be understood that the price of the restriction of the inequality, it would be heavy.

Along with the monstrous and constantly accelerated increase in the concentration of wealth, we have and a huge increase in the social (or relative) impoverishment of the people, namely the mismatch between the level of life and at the level of social needs, which increase in parallel with the gigantic increase of the productivity of labour and left unsatisfied, and that creates a huge and unaffordable problems the people of (this regardless of the utter misery, which can be reduced). We are not only talking about increasing needs in education, in housing, in health, in the ordinary sense. We have an epidemic of mental disease (in England 1 in 4 adults has been diagnosed with a mental illness - and is not the only country). The mental illness is fixed with deprivation, low income, unemployment, low education, worse physical health. Cancer patients are suffering from a disease that 90% of the harmful factors that cause, is environmental (ie. industrial, more correctly, capitalist).

The voices against this absurdity, shame, and degradation of mankind, they sound like a whisper in the river of "information" and requests who contain reach to the "Tobin tax", a "fairer" redistribution of wealth, or accept with gratitude the charity of the rich.

Has Society rights over the produced wealth and how much?

"The technology works with science and science with the technology to move forward, so it's intertwined. For a technological breakthrough is necessary theoretical knowledge from different sciences. For the scientific discovery, it is necessary technological equipment" [School textbook for Technology].

Each i.e. the inventor and the innovator, to create innovation, has been based on the huge volume of knowledge and progress that has been achieved humanity. Isaac Newton put it right and proportionate: "If I was able to sight far away from all, it is because I stood on shoulders of giants".

People i.e. like Bill Gates, for example, reached outstanding achievements, only and only because they were supported by a high level of education, scientific infrastructure, and collective institutions, which allowed them to acquire the necessary knowledge and experiment.

However, apart from these visible and traceable procedures, upon which the progress of humanity it is based, there are other, more fundamental, complex, lengthy and non-visible, for which an idea gives us Friedrich Engels:

"The concept of number is an "invention" of someone wise, only if you see it cut off from the society and its development. But it would be wise to measure, had a capacity of abstraction from all other properties of things, and retaining only the quantitative element.

This ability of the abstraction acquired humanity in a long line of thousands of years of action and reaction to nature, experience. If you look at it this way, then the concept of number appears as assimilation and abstraction of the logic of nature, by the act of man".

So when the innovators are claiming the tribute, the prices and the reward of the society, we should be thinking and that they ought TO BE SECURELY GRATEFUL THESE to the society, which gave them the possibility, by clicking on the toil and the knowledge accumulated by humanity, to express their creativity and to confirm their personality. Or let's innovate outside of society...

The narrative i.e. of the elite and those "they should be grateful mankind", is limited within the walls of a factory or a business. But mankind, in its entire extent and historicity, even to the utmost limits, always invent and create/produced and continues to invent and to create/produce. Not of course in the sense of "scientists" "economists", but in a broad sense of the contribution in the evolution of mankind. The concept of production/creation embraces every human activity and every resource of humanity, even the most extreme limits. Because, what is the evolution of the "illegitimate of the bride of Christ", born in a cave and evolved into a revolutionary leader of 1821, Georgios Karaiskakis. Or Steven Hawking, the totally paralyzed leading scientist? You can think of countless other such extreme examples. Does this type of creators, and such activities have less impact on productivity? Contribute less to the "GDP"? Let's say if they want...

Facing things with such a perspective, we can understand that the language (which is the result of cooperation, of communication, of work and of the fights of each society and never a result of the inspiration of some of the innovative or individuals) and the literate and educated people, the  carriers of the language (total, i.e. the members of the society), are the fundamental tool (or factory), on which steps and creates each inventor/innovator of the inspiration, or the private the production and his  property. These are not the "framework" for to rob and to oppress the elite people, but it is inheritance, property, and rights of mankind, that no generation may concede to individuals. On this, rests everything that is created or "produced" in society. On this is found the right of society to everything compose the wealth of mankind.

Besides, if anything has become obvious now (remember what "scientific" way they used to reduce our wages), is that the economic practice, it is not a science like physics or chemistry, but is imbued to the core of the policy. This describes and explains great, George Karabelias ("The new era of global capitalism"):

"To understand today's stock market phenomenon and the entrance in the era of the "virtual economy", we need to introduce the notion of the "social factory" and even on a planetary scale.

Large companies don't post just goodwill from specified workers, but from the entire planet, through a fabulous transfer of resources that allows the stock market and the incessant movements of capital. This posting of goodwill is not carried out through the direct employment relationship, but through the inclusion of the whole of the planet in the hegemony of capital, and indeed of the west.

We are in front a new system of posting goodwill at a national and supranational level, a system for the immediate change of society into an object of exploitation, where the financial flows, the monopoly of knowledge-information and the military power changed in a direct factor utilization of capital. The utilization of capital alters, almost directly, into a political element".

If people cease to accept as reasonable the current situation and realize their rights, the system will collapse. Because over 9/10 the sovereignty of the elite is based on propaganda and corruption, and only in the 1/10, to the power and the guns. If the propaganda collapse, will be nullified and the effectiveness of violence.

The great battle so must be given about these hidden beliefs and ideas, that no one discusses today. People need to be aware of their rights.

They'll probably blame us for "populists". Uh, yeah! We're populists. TO THE NTH DEGREE! Because we are concerned for all peoples, all over the planet. I mean, we're HUMANITARIANS! Let's blame us...

15 October 2018

George Papanikolaou

To the glory of profit

To the glory of profit ,

"the biggest single motivation of every new idea"...

The Internet (Internet), the largest and most significant technology of the 21st century, was created thanks to an initiative of the state. (The ARPANET, the ancestor of the Internet, was created from the ministry of Defence of the USA at the end of the '60s. The Internet was created in 1983 with the connection to the ARPANET of all the research networks).

The idea of the Internet was born when computer scientists wanted to share information of their research and to make available the resources of computer systems, even in the most remote user.

"Necessity is the mother of all invention", Martin Cooper, inventor of the mobile phone, an employee at MOTOROLA at the time of the invention.

The World wide Web (WWW) was created as a project of CERN (the European Center for Nuclear Research), from the scientist Tim Berners-Lee, in 1989, who created and the first navigation program on the Web. Tim Berners-Lee and his associates have not claimed any patent, but decided that the invention is not to be part of a specific company, but the acquisition of the whole world (in contrast, of course, with Bill Gates and the Windows).

Joseph Stiglitz, nobel prize winning economist, president of the Council of Economic Experts of the united states during the government of Bill Clinton:

"The Council calculated the average social performance of the state programmes of research and development, and we found that it exceeded the 50% (much higher than programmes in other sectors of investment and of research and development programmes of the private sector".

(From the Biography of the Physician George Papanicolaou, the man who discovered the innovative cytodiagnosis method, known as Pap test):

When he came back, in Greece (1910), the Pap has found that the conditions were not favorable for his future plans. Immediately after his marriage with Andromache Blackbeard, he decided to leave again for abroad, explaining to his parents that "the ideal for me, is not to get rich, nor to live happy, but to work, to act, to create, to do something worthy of a man of moral and lusty".

6 October 2018

George Papanikolaou

BONUS

Albert Einstein about Amy Nether, the great mathematician, in a farewell-thank-you letter:

“The efforts of most people consist in a struggle for daily bread, but most of those who are, either through fortune or some special gift, relieved of this struggle, absorbed to a large extent on the further improvement of their property. Under this effort, directed towards the accumulation of material goods is too frequently the illusion that this is the most important and desirable goal to achieve.

But there is, fortunately, a minority composed of those and those who recognize early in their lives, that the most beautiful and satisfying experiences available to all of humanity, are not come from the external world, but are associated with the development of feelings of thinking and action of individuals. The genuine artists, investigators and thinkers were always people of this kind. And as discretion is the life of these people, so -and despite this - the fruits of their efforts are the most precious gifts that one generation can make in the next....”